Ik hoor hem door de telefoon frapant voor zich uit kijken. Ik hoor het gewoon. ‘Wat?’
‘Wat, wat?’ Vraag ik terug.
‘Leiden is ellende? Lijden is ellende? Welke leiden, wat lijden? wat een fantastische zin zeg jij daar.’
‘Wenen is lachen.’
‘HAHAHA. Leiden is ellende.’
‘Wenen is lachen.’
De dromer zit aan de kant van de oever en roert met een stokje in het water.
Het water dat zo vredig stil lag snapt het niet. Het botst tegen zichzelf op en er ontstaat een klein golfje dat al verdwenen is als je met je ogen hebt geknipperd.
De dromer kijkt naar boven. Het is zonnig en warm. Het is een dag om in het hooi te eindigen. Met vlees en brood en kool.
Hij kruist zijn benen.
Een vlieg kriebelt op zijn knie. Een wolk in het blauw wiebelt in het kabbelende water voorbij.
Hij roert nog een keer. Nog een golfje. Het water botst en verdwijnt vredig in zichzelf. Het zal straks gaan regenen.
Maar voorlopig zal het nog even nu zijn.
Ik fiets door de stad en het ruikt naar zee. Ik ben alleen, maar in gedachten kijk ik iemand aan. Zij mij, en ik stel me voor dat we hetzelfde denken: Lucht, zand en zout.
Ik glimlach en een tegenligger glimlacht terug. Die wil vast weten waar ik aan dacht.
Ik glimlach harder.
Wat is het toch heerlijk om gedachten voor jezelf te houden.
Je gaat er leuker van lachen.
Straks ga ik naar huis en ga ik de hele avond Nederland 2 kijken. Iets over China. En daarna Jeruzalem.
Ik zal er weinig van mee krijgen.
Ik ben te optimistisch voor de Klaagmuur, vanavond.
Of muren van welke orde dan ook.
Haat en nijd.
Woorden die geen woorden, maar daden zijn.
Muren, waarachter geld, een land en liefde ligt.
Lijden.
Ik zal het laten voor wat het is.
Ik doe de tv uit, en ga met een boek op mijn stoepje.
En ik mijmer. Over lucht, zand en zout.
‘Vijftig a zestig. Ja ik denk, als ik zeg dat er honderdvijftig komen wordt ze helemaaaaal gek.’ De buurjongen doet zijn verhaal aan een huisgenoot. Ze staan in de tuin hiernaast. Hij is even vergeten waarom er net een vrouw van achtentwintig met mijn naam aan de deur stond om te vragen of er soms vanavond een feestje is.
Misschien omdat ik zijn buurvrouw ben. En dus alles hoor door het open raam.
Honderdvijftig dus.
Stiekem moet ik om hem glimlachen.
Probeert ie me te sparen door er honderd mensen af te liegen.
Alsof dat na vijftig schreeuwende kerels nog uitmaakt.
Tegenoffensief.
Een tegenoffensief.
Ik ben een ware vechter,
de boxen lonken,
de muziek kijkt me aan.
En zoek een bed in een ander huis in een andere straat.
Op het moment dat ik besloot om het personeelsuitje aan mijn neus voorbij te laten gaan, was het vakantie.
Vakantie van alles, behalve de zon. En rosé.
We fietsten.
Tussen koeien, sloten, paden en gras.
Geen tas, geen sleutels,
een bril, een tientje en een lach.
Vakantie.
Op een donderdagavond.
In eigen stad.
Waarom, dat kon hij niet zeggen.
En ook niet waarvoor.
Alleen dat het voor hemzelf was.
Zonder reden.
Behalve zijn eigen dan.
Eigen redenen.
Het was niet dat hij het stil
wilde houden.
Of geheim.
Er waren gewoon geen woorden voor.
Ik heb mijn stuk van gisteren nog niet geschreven, of ik loop door het bos en op een stenen huisje staan de letters gedrukt: De vraag is niet waar je heen gaat, maar waar je bent.
Nou vooruit dan. Vandaag ging ik nergens heen. Ik was alleen maar. Mijn auto reed, maar ik was in mijn auto. Op weg naar mijn vader, mijn broertje, zusje, en het eendenkuiken dat ze hadden gevonden. Het officiële verhaal van dat eendenkuiken was dat het was verstoten door zijn moeder, maar wie weet hadden ze het wel gewoon gepikt. Dat zou zomaar kunnen. Ik zou het zelf niet hebben gedaan, maar mijn broertje en zusje zijn tot dat soort dingen met gemak in staat.
Ik was er in ieder geval. Bij hun, en het eendenkuiken. Het eendenkuiken was ienieminie, en ik denk dat het morgen dood zal zijn, maar nu leefde het. Het leefde, het trilde en het beefde en het piepte een beetje, en mijn zusje van negen pakte het op aan zijn pluizige haartjes. Als ware het een konijn.
Het kreeg slagroom als avondeten en ik heb zo mijn vermoedens dat het liever niet bij mijn zusje wilde zijn.
Maar er viel op dat moment weinig aan te veranderen. Zonder moeder kom je in de natuur niet ver, tenslotte.
Dus moest het blijven. Eerst de halve dag op een glazen tafel, maar daarna in een doos met een lap en een favoriete knuffel. Op het label van die knuffel stond een naam waar ik om moest lachen. Ik heb er herinneringen aan. Bij die knuffel zou het eendje vast en zeker lekker slapen.
Na het eten was het mooi geweest en ging ik naar huis.
En ik was in mijn auto.
Door de regen fietste ik, en ik was in de regen.
En nu, nu ik hier achter mijn Appeltje naar een herontdekte cd luister, ben ik hier.
Aan tafel op een stoel.
Nergens heen.
Hier.
Stil.
Zonder kuiken.
Of iets wat er op lijkt.
En toch vooruit.
————-
(Het muziekje dat ik hierbij wilde plaatsen is helaas niet te vinden op internet. Wat kan een mens zich toch snel gehandicapt voelen, deze dagen….)
(Osaka Sun Mix) staat er achter Lovers in Japan.
Daar moet ik op zondag dan toch om lachen.
Dat moet een grap zijn.
Dat moet.
Lovers in Japan (Osaka Sun Mix).
Dat kun je niet maken.
Fijn.
Met onze verschrikkelijkste kater ooit konden we niet anders dan de zaterdagplannen laten voor wat ze waren, en verzamelen op het terras.
Om de stukken avond op fatsoenlijke wijze weer bij elkaar te rapen.
Bleek dat we het over seks in het vliegtuig hadden gehad. En over een stappenteller voor mezelf omdat ik altijd te hard van stapel loop.
Dit laatste is helaas nogal eens waar. Als ik iets eenmaal in mijn hoofd heb, dan vergeet ik dat er na een dag, gewoon nog een dag komt. Ga ik lopen rennen, terwijl ik weken de tijd heb. Om te komen waar ik heen wil.
Te enthousiast.
Elke dag een stap.
Elk uur een stap.
Rennen.
Struikelend naar later.
Rest
slechts de kater.
