Vanuit zijn eigen tuintje wees hij naar het gras bij de ander.
De grond en de groene sprieten lagen net niet recht.
Het grint op zijn eigen pad was goed neergelegd.
Hij hoefde niets te veranderen.
Hij deed het lang niet slecht.
‘Ben je aan het doen?’
‘Ik zit met een fles wijn het afgelopen jaar door te nemen.’
‘Oh. Mag ‘k erbij komen doornemen?’
‘Je zat er met je snufferd toch al tussen.’
‘Mooi. 5 Minuten.’
‘Het hele jaar.’
‘Oh. Ok. Mooi.’
‘Mooi.’
Het fijnst vind ik het als mensen gewoon zó kunnen opnoemen wat ze allemaal he-le-maal verkeerd doen.
Helemaal.
Om vervolgens in naakt ornaat met geheven armen en een schuddende bos krullen op hun bruine hoofd de zonsdvloed tegemoet te rennen.
Da’s nie makkelijk, da’s juist stoer.
De hele avond zijn de gambastaartjes op het bord blijven liggen. Toen ik de was ophing, toen ik weer uit de keuken kwam met een glas Roosvicee, toen ik mijn joggingbroek aandeed en Adele haar Hometown Glory zong op tv.
Braaf lagen ze de hele avond bij elkaar.
Gambastaartjes voor ‘misschien komt er onverwacht wel iemand langs’.
Gambastaartjes die indruk wilden maken.
Gambastaartjes die niet in de prullenbak hoorden,
maar kleine uurtjes lagen te wachten
tot de bel zou gaan.
Op de vraag waarom het gezelschap waarin ik verkeerde zo makkelijk deed over het feit dat hun veertig-plusser er twee vriendinnen tegelijkertijd op nahield, antwoordde de eerste dat dat inderdaad een beetje puberaal was, de tweede dat de waarheid meerdere kanten heeft en de derde dat hij vooral zijn eigen ding moest doen.
Je eigen ding doen.
Bij jezelf blijven.
Je eigen dromen najagen (dat wat je ouders en je tantes en je ooms en je oma’s en je opa’s en je bedovergrootmoeders niet konden).
Doen wat voor jou goed voelt.
Dat deden
mijn achterbuurjongen toen ik zes was, de pestkop toen ik twaalf was, de arrogante en egoistische klasgenoot in de vierde, die hypocriet op de universiteit evenals de kortzichtige, de discriminerende, de belazerende, de oude en de jonge Bush of Bin Laden en nog zo’n stel randdebielen en de hoerenlopers ook. Het Eigen Ding Doen is verheven tot koning van de verwachtingen. Verwachtingen die je niet mag hebben, vraagtekens die je niet mag plaatsen.
Het is de pachter van de waarheid, de rechter, de advocaat en de aanklager. De politieman en de bewaker van de grenzen van de Eigen Dingen staat. Het houdt geen rekening met toekomst, verleden, vrienden en kompanen, familie en nazaten.
Maar het is wel een heel handig hip excuus, dé manier om dat wat krom is recht te praten.
Het is een zonnige boel en dus zijn we allemaal op straat.
‘JOEHOEEE!’ zwaai zwaai
‘Heeeey!’
‘MOET JE WER-KEN!?!’
‘NEEE! IK…. MOET…. WER-KEN!’
Vrolijk trappen we met opgeheven armen allebei een hoek om.
Jut: ‘Dus we zijn gaan uiteten bij Lodewijk.’
Ik: ”We zijn gaan uiteten’ kan niet.’
Jut: ‘Hoezo niet?’
stilte
Ik: ‘Je kunt niet ‘zijn’ en dan ‘gaan’ en dan een werkwoord, denk ik.’
Jut kijkt me aan. ‘Jawel hoor, je zegt toch ook we zijn gaan winkelen? we zijn gaan voetballen, we zijn gaan zwemmen. We zijn gaan uiteten.’
‘Ja. Maar toch kan het niet. Je hebt trouwens een leuk leven.’
stilte
Ik: ‘Ik denk dat uiteten geen werkwoord is.’
Jut: ‘Jawel hoor.’
Ik: ‘Nee hoor, ik uiteet, jij uiteet, wij uiteten?”
Jut: ‘Ik eet uit, jij eet uit, wij eten uit.’
Ik: ‘Nee dat kan niet. Ik ben gaan eten uit? Dan wordt het al snel ik ben uitgegeten. Hihi.’
stilte
Ik: ‘Het is gáán uiteten.’
Jut: ‘Frons?’
Ik: ‘Uiteten gáán. Je kunt niet zijngaan. Ja, dat is het.’
Jut: ‘Nee hoor. Dat is het niet.’
Ik: ‘Wat is het dan wel?’
Jut: ‘Leuk he, dat ik je die moeilijke kwesties voorleg.’
Ik: ‘Leuk? Wat is het antwoord dan?’
Jut: ‘Ik weet het niet.’
Ik: ‘Je bent taalkundige!’
Jut: ‘Ik weet het niet. Maar Lodewijk was fantastisch.’
Ik wil daar nog wel wat aan toevoegen.
Bepaalde boodschappen moeten dwangmatig in de tas, die kunnen het daglicht niet verdragen. Andere boodschappen daarentegen, kun je beter nonchalant in het zicht over straat dragen.
Je kan met veel plezier met een fles cola light over straat zwaaien, maar met wasmiddel niet. Geen brood, geen wc-papier, dat moet allemaal, altijd, in de tas.
Druiven daarentegen kunnen in de buitenlucht, vuilniszakken ook (goed dat je er aan hebt gedacht). Fles wijn eruit, pak toastjes erin. Chips eruit, bananen erin, peren maken niet uit.
En ach, als je dan toch te weinig ruimte hebt, een krant mag gewoon in de hand.
Maar alleen die van zaterdag.
In je joggingbroek
of trainingsbroek
van Adidas.
———
(nootje: maar op de camping zijn we allemaal gelijk)
Het is woensdag en op woensdag maak ik voor mezelf een lekker broodje. Met filet americain, luxe fruit en dure drankjes. Want op woensdag ben ik zielig, op woensdag is het mijn-baantje-dat-ik-erbij-genomen-heb -dag.
Ik zou er een hoop bij willen, dure broeken, en jassen en een nieuwe mountainbike.
Ik zou er een hoop bij willen.
En dan rennen naar terug bij af.
