Het ging over lonen en bonen,
waarheden, honden en potten,
tijden,
en alles dat eindigde op ‘wel’.
Het halve spreekwoordenboek was er voor geschreven.
En voor juiste vermoedens
hoef je niets van hoeden en randen te weten.
Hij weet nog precies hoe het was, als hij op tijd uit de kroeg kwam en weer inspiratie had.
Dan rende hij naar binnen, heel snel de treden van de trap, die hij keurig een voor een nam.
Snel bier uit de koelkast, lampen aan en muziek. Vaak dezelfde, maar nooit de cd die er al in zat.
En dan schreef hij over dingen.
Met gretigheid in zijn ogen en een sigaret in de asbak.
Over iets dat zijn hoofd weer lucht gaf.
Werd wel duidelijk toen ik moest huilen omdat de blender het begaf tijdens het mixen van het browniebeslag.
De cabaretier zei iets over sms-jes naar ‘allemaal’.
“Hallo allemaal, vanuit Berlijn wens ik jullie allemaal een fantastisch kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar. Ik ga nog even verder naar een kroegje hier in Berlijn, het is hier namelijk fantastisch groeten van mij.â€
Zoiets was het.
Eigenlijk, zei de cabaretier -ik weet even niet meer wie het was-, gaan die berichten niet over de kerst en het nieuwe jaar. Het gaat slechts om jezelf in Berlijn. En iedereen moet dat weten. Schrijf dat dan.
Dat is waar.
Oke.
Riekster.
Ik
was vandaag in Rotterdam en ik heb de expositie Charley Toorop bezocht, de watertaxi naar Hotel New York genomen, daar gedronken en ben toen met een vriend over de brug al genietend van een geweldige skyline in het donker teruggelopen.
En dat was retegaaf.
“Ik weet niet meer wat ik moet doen.â€
De vrouw staat in de Coop, en kijkt verward om zich heen. Ze heeft een pak rundergehakt in haar hand.
“Ik heb geen flauw idee.†Ze loopt naar de speklappen, en terwijl ze vragend een pak in haar mandje legt, wandelt ze langzaam naar de rose.
Bij de kassa pakt ze een krant.
“Ik weet niet of ik deze al heb.â€
De kassameneer knikt, zij betaalt.
Krijgt wisselgeld.
Hij ontfermt zich over het beurtbalkje,
en helpt een andere klant.
Het nare is
niet het vage
of het rare
het wilde of het brave.
Het is zo gek
dat dat wat is,
was
en hoe het werd
of zou
zo dichtbij leek
dat men het niet zag.
De fabriek valt stil
het staal blijft roerloos staan
herrie wordt gefluister
in de banen en de buizen
de handen
en de poten wandelen
naar hun huizen
waar de lampen
op olie branden
en de ratten en de muizen
waken
als de dag slaapt.
Riekster is dus stuk achter de schermen.
Lezen kan wel, nieuwe berichten plaatsen meestal niet.
De ellende is, dat ik op mijn werk wel kan schrijven.
En ik moet bekennen, dat vraagt, dat riekt, dat lonkt en schreeuwt naar burgerlijke ongehoorzaamheid.
Smile.
Totdat de site gemaakt is, heb ik een halve oplossing bedacht,
als het licht achter de schermen weer uit is, schrijf ik verder onder comments van het laatste bericht.
