‘Dan poep je zeker ook niet, als een mens?’ Hij trok aan de deur maar de sleutel draaide niet. Ze zette haar voet vast op de deurmat. Na een hoop getrek en gesjor naar de verkeerde kant, stonden ze binnen.
Aan tafel of op de bank. Allebei was fijn. Ze konden niet kiezen.
Hij lachte op een verkeerd moment. Zij praatte door de muziek op de laptop.
Ze waren er allemaal nog niet zo aan gewend.
‘Ik poep hele zinnen.’
Hoppa.
Tien bekende Nederlandse vrouwen zetten zich dit najaar in voor Microkrediet voor Moeders: Carice van Houten, Daphne Bunskoek, Ellen ten Damme, Sophie Hilbrand, Hanna Verboom, Marlies Dekkers, Monique Klemann, Tatum Dagelet, Elle van Rijn en Sunny Bergman maken ieder een fotodrieluik voor de campagne Women in Control.
De kunstwerken worden van 4 t/m 15 oktober tentoongesteld in Hotel Arena in Amsterdam.
Op 16 oktober worden ze onder leiding van een veilingmeester van veilinghuis Christie’s geveild. De opbrengst komt helemaal ten goede aan Microkrediet voor Moeders. Na de veiling barst er een feest los in Hotel Arena waarbij iedereen welkom is. Een groot deel van de opbrengst van het feest gaat ook naar Microkrediet voor Moeders.
Dit nieuws kwam op Nu.nl, in RTL Boulevard en De Wereld draait door.
Meer informatie over de actie: klik en klik.
‘In je eentje dan’, de jongen kijkt me aan alsof hij een wereldwonder heeft ontdekt dat iedereen moet ervaren. Zijn gekopieerde blauwe shirt maakt zijn gezonde kop extra bruin. Hij heeft nogal wat meegemaakt, de afgelopen maanden. Van Thailand naar Cambodja naar Laos en Vietnam. Een hele reis. Dagen had hij uit ramen van bussen getuurd en geslenterd door ontelbare straten. Geglimlacht naar een oude man. Geslapen in een stapelbed en de nachttrein genomen waar het kon.
Nieuwe vrienden. Lokale bevolking, lopen, cola en chips in de brandende zon.
Van juni tot september. En hij heeft zichzelf gevonden.
Knap.
Ik reken ons bier af, loop naar buiten en zet een pas op de plaats. Ik bel een vriend en zeg dat ik me rot voel. Hij troost me. Thuis kruip ik in bed. De muren komen op me af en ze raken me. Beng.
Ik voel dat ik er ben.
In een boek dat ik ooit kocht, portretteert een Chinese fotograaf zijn ouders. Hij laat zien hoe ze aten, sliepen, ruzieden en speelden met hun kleinkind.
Op een foto staat hun vakantie; een dagje naar Beijing. Op een andere het spelen van Mahjong, het koken van de rijst en de kou waar ze elke winter mee te maken kregen.
Je ziet ze een liedje zingen. Om zichzelf af te leiden van de gure wind.
Zijn moeder, zijn vader.
Gewone dingen.
‘Waaroem?’
‘Oemdath vertrekken…’, de een sprak nog belabberder Nederlands dan de ander. Toch droegen ze beide een geel hesje en waren ze aan het werk voor de NS. En ze verstonden elkaars Nederlands. Ik verstond ze niet. Nou vooruit, amper. Misschien stond de wind verkeerd.
We stonden op een roltrap. Dat scheelt ook. Dan kun je mensen soms net niet verstaan.
Ik denk dat ze heus hun best deden. En waren geslaagd voor hun examen. Of niet.
Ze verstonden elkaar.
Misschien was een van hun wel arts. En de ander vuilnisman. Waar ze vandaan kwamen.
Maakt ook niet uit.
Ze waren in elk geval een stuk beter te pruimen dan de ballen achter me. Vierentwintig en de bedrijfsvoering willen veranderen.
‘Ik heb er ook al een paar ringetjes bijgedaan, maar ik weet niet of’….(onverstaanbaar).
Ik heb nog geen bh aan en met mijn capuchontrui hang ik met mijn hoofd over de reling af te luisteren of de monteurs wel weten waar ze mee bezig zijn. Ik zou nog graag een keertje warm douchen in mijn eigen huis deze week.
Ruud. Die moet Hassan hebben, maar Ruud verstaat hem niet. We hebben slecht bereik, bij onze CV. Hassan heeft nog wel een pomp liggen in een kastje. En Ruud moet die komen brengen, ‘want deze mensen hebben al vijf dagen geen water’. Zes Hassan, zes dagen.
De stagiair die met Hassan mee is -en waarschijnlijk ook Hassan heet- krabt zich op zijn hoofd. Ik hoor het vanaf de reling. Problemen ja. Hij hangt besluiteloos tegen de muur, denk ik zo.
Ik moest maar ’s naar beneden een kijkje nemen.
Ik vraag of ze koffie willen, of thee.
Ze hoeven niks. Ze willen alleen net als ik, een pomp. En een plensje warm water.
Om het leven overzichtelijk te houden heeft de stad drie festivals tegelijkertijd georganiseerd en omdat we nu niet meer weten wat we moeten doen, ploffen we neer in het gras bij de ijscocaravan. Een gele. Je kunt er ook bananen kopen, en smoothies en een tosti voor 2,75. Die nemen we niet. De rockstar komt langs in een groene auto met het raam open. Met je krullen en je gitaar en versterkertje kun je tenslotte niet op je fiets.
Kikker en rockstar gaan.
Ze draaien muziek.
Ik wil het leven over me heen laten komen. En met mijn hoofd in het gras besluit ik dat we die schapenwolkjes vandaag wel hebben verdiend.
‘ ‘t Kon wel ’s de laatste zijn’ zei ik zelf.
‘Ja ja ja ja…..’ Hou je mond. Dacht ik. Het glas is halfvol en vroeger was alles beter. M’n, m’n, m’n piep ermee.
De laatste.
Iets anders.
Terwijl ik al in de wc met de broek op mijn enkels sta gaat de bel. Eerst plassen of eerst opendoen. Het is al na tienen dus ik verwacht niet dat het onverwachte bezoek lang zal wachten. Misschien slaap ik al. Dan is het een onbekende. Ik slaap nooit vlak na tienen.
Ik heb het vaak. Mijn broek op de enkels. De bel gaat nooit tenslotte. Niet onverwacht.
Dat wel.
Iets anders.
Met de lovedoctor is het altijd warme zomeravonden. Altijd. En als het winter is, dan is het ook warme zomeravonden. Heel gemakkelijk. Zo doen wij dat. Of we nou witte of rode wijn drinken, geen lovedoctor die zich daar druk over maakt.
Zo gaan die dingen.
In de voordeur zitten sleutels die ze voor mij heeft achtergelaten. Dan kan ik er straks weer in.
Het raam staat open, de deur naar het dakterras ook. De zon laat de stad weten dat het ochtend is. Een duif staat op de rand van een plantenbak en wenst me een goedemorgen. Ik knik terug. ‘Hallo’, ontsnapt er uit mijn mond. Ik glimlach. De duif snapt het.
Voor het bed waarin ik vannacht heb geslapen, moeten ze zeker achtduizend Euro hebben betaald.
Aan een houten eettafel eet ik een boterham met kaas.
De inspiratie ligt hier voor het oprapen.
Hemels. Om nooit meer weg te gaan.
Je moet hier een beetje nadenken.
En Annie Lennox draaien.
