Frozen Grand Central maart 30, 2008
207 Mensen die onverwacht op het Centraal Station New York precies tegelijk vijf minuten in freeze gaan staan. De ‘gewone’ mensen hebben geen idee van wat er gebeurt.
Briljant.
(Pak-die-Pauze)
Bijkomen is ook aankomen maart 28, 2008
Cola en chips om twee uur op een vrijdagmiddag.
En gewoon keihard met je nieuwe zomerjas in de stad gaan slenteren.
Geluk kun je wel degelijk afdwingen.
Voor wie dacht dat dat niet zo was.
Groots en meeslepend leven maart 25, 2008
Vader glunderde. Moeder ook. Het was precies hoe ze het in gedachten hadden gehad.
Ze wilden graag tegen hem zeggen hoe trots ze op hem waren. En de feestvreugde zien.
Het gelukkige gezin.
Dat ze een kind hadden dat niet op zijn blaren zat, maar een ander de schuld gaf,
deed er niet toe.
Dat had hij ze nooit verteld.
Dus daar konden zij niets aan doen.
En deed hij dat wel,
dan was de lol eraf.
Joss Stone – Right to be wrong
Nasmaak maart 24, 2008
Ik kom alleen maar in fijne café’s, en in fijne café’s komen fijne mensen. Ook. Fijne mensen.
Een paar jaar geleden werkte ik in een fijn café. Op een avond kwam een man binnen en ik zag meteen dat het foute boel was. Nog geen cola zou hij van me krijgen. Bij zijn entree keek hij me niet aan. Liep langs de bar naar achteren, stootte wat andere mensen aan, bleef amper op de been. Hij liep door naar de wc’s voor de nooduitgang met de trap naar beneden. Dat leek me geen goed idee. Die nooduitgang wel, maar niet die trap naar beneden. Ik moest maar eventjes achter hem aan gaan.
Of het goed met hem ging?, riep ik op mijn hoede terwijl hij halverwege tegen de muur aan hing. Ik trok een gezicht alsof ik achter mijn uitspraak stond. En wachtte op zijn reactie.
Dat werd niet gewaardeerd.
Hij keek me aan, verzamelde alle kracht in zijn benen, draaide zich om, rende naar boven om me aan te vliegen.
Ik was sneller, haastte me naar de bar en met collega J blokkeerde ik de baringang.
De man stond, zocht iets, en vond een leeg glas. En terwijl hij daarmee in zijn hand stond vroeg hij een cola.
‘Dat lijkt me geen goed idee.’
Ik denk, nu ben ik er geweest.
Hij keek me aan. Ik hem. Hij mij.
‘Mag ik een cola?’
‘Nee.’
Het leek alsof de muziek was stopgezet en het hele café me aankeek.
Hij keek me aan. Ik hem.
Hij stopte het glas in zijn zak en hij ging.
Ik rookte het kwartier dat volgde vijf sigaretten en goot er twee baco in. Het voorkwam niet dat ik daarna nog steeds op mijn benen stond te trillen.
Gisteren werd in een ander fijn café de politie gebeld. Een groep mannen had de boel afgebroken, geen glas stond meer op de bar. De kroeg moest een uur dicht om de boel weer leefbaar te maken.
Herrie in de tent.
Geluk vind je soms in kleine dingen. Een gesprek met een onbekende die aan de bar staat. Een tafel en nootjes, een te diep glaasje.
En een ander houdt ervan om fijne avonden kort en klein te slaan.
Het juiste uit de schappen pakken maart 22, 2008
‘Kijk. Want dit pak is lang en vierkant, en een halve liter. En dit emmertje, dat is lager, en het is rond, maar het is óók een halve liter. Dus het is hetzelfde.
Snap je?’
Uhm…., meneer?
Uw kind is twee.
The blue hour
Ze was boos omdat hij vond dat alles zinloos was.
Behalve staren uit het raam.
Dan keek hij naar hoe de sneeuw, regen, of zon naar beneden viel. Hoe de lucht grijs en zwart werd. Of wit.
Op een bepaald moment werd alles blauw. Tussen zon en nacht. The blue hour.
Het moment dat engelen zweefden en vielen. Over bergen, weiden en meren. Tussen hemel en aarde. Tussen hard en zacht.
Hij droomde ervan.
Zij dacht.
Wisseling van de wacht.
N weg maart 20, 2008
E: ‘Ik denk dat als we Oosterbeek hadden aangehouden dat we er dan al waren geweest. Maar het maakt niet uit, want jij bent toch mijn favoriete auto-maatje.’
ik: ‘Automaatje?’.
E: ‘Ja. Het gaat als vanzelf. En nou rijden jij.’
