RIEKSTER

Achter het gordijn januari 31, 2008

Ik ben geen feministe en de vrouwen lopen hier allemaal met een sluier. Bijna allemaal.
Alleen mannen zitten op het terras. Bijna alleen maar, ik zit er ook.
Ik weet niet wat de vrouwen doen als de mannen op het terras zitten en ik weet niet hoe ze zich voelen onder, achter en tussen dat doek. Ik heb het ze niet gevraagd.
Wel bood ik vandaag aan een man mijn excuses aan.
Voor -wat hij noemde- that guy cinema made movie about Morroco and racist.
Dus. Alsjeblieft.
Oui, excusez, il est fou, zei ik maar. Stupid.
Ik heb geen idee. Van die sluier.
Maar dat ik hem hier niet draag voelt soms gek genoeg kaal en raar.
Niet dat ik hem toch op doe, en hier of thuis zou willen, maar toch.
Maar ach.
Ach ja….

Er zijn januari 30, 2008

Ik zit op een stoepje en krijg van een mannetje verse jus.
Drie Dirham. Oh, oke.
De huisjes zijn vandaag van wit naar aarderood verkleurd. Het Frans heeft dit dorpje niet bereikt, alleen het Berberdialect. De jongen naast me in de bus helpt. Hoewel ik denk dat ik drie Dirham voor een jus zelf ook wel snap. Maar toch bedankt.
Zou ik hier kunnen wonen?
De kaktussen langs de weg, asfalt dat verdwijnt in de verte, mensen die je helpen. Dit dorp is een gat met een moskee.
Ik zoek een wc en vind pardoes internet. Maar helaas. Vandaag geen connection. Dus ik laat het maar weer voor vandaag.
De zon brandt. Hoe lang zouden die bananen daar nog kunnen liggen. Niet zo lang als in Nederland.
Nederland.
Ik krijg een sms. En ik hoef hier niet te wonen.
Ik besluit wel dat ik Mexico op m’n volgende ticket zet.

Marokko januari 25, 2008

Casablanca. Wit huis.
Ben benieuwd of de stad inderdaad zo maagdelijk wit is als ik wil.
Marrakech schijnt net de Efteling te zijn. Maar dan in het echt.
Souks, slangen en couscous in de medina.
Verder moet ik geloof ik naar een gebied met heel veel zand en op kamelen rijden, slapen tussen mannen onder tenten op een plek waar je van hun goede bedoelingen afhankelijk bent.
Anders ga je dood van de dorst.
Spannend.
Het is weer zover.
Ticket in the pocket,
eventjes naar Duizend en een Nacht.
Als ik een fata morgana met een computer zie, zal ik snel een verhaaltje schrijven.
Voor je het weet is het weg.

Headluggage 2 januari 24, 2008

Op weg
naar de horizon,
blik vooruit
en rug
naar terug.
Tot je over de helft heen komt.

Zeggen
dat je genieten gaat.
Wat ook zo is,
omdat je weet,
dat je de draai weer maakt
naar wie je nu al mist.

Headluggage only

Gestructureerde mensen maken dan op een gegeven moment een lijstje, en dat kunnen ze er dan elke keer weer bij pakken. Die hebben dan al één, of een halve, of vijf jaar geleden voor zichzelf nagedacht over dingen die ze altijd mee moeten nemen.
Touw en plakband.
Iets wat op mijn lijstje onder ‘jammer’ en ‘pleisters’ valt.
Ik dacht gisteren aan dat dorp waar geen wc was.
En aan de cocktails op het dak.
Dat ik zo moest rennen in de regen.
Ik pak mijn tas:
- Kraaloogjes
- iPod-verdeler
- Een lach om aan arme kindertjes te geven
Ready to jump. Dromen kan daar ook. En de rest zal allemaal wel.

Zóóó wil ik dus ook trouwen januari 23, 2008

Ik zeg: Pak een ring en doe ‘m om iemands vinger.

Net niet

Ik denk, snel dan, het is ook weleens leuk als ik al boodschappen heb gedaan als de lovedoctor komt.
Of ik even twee flessen wijn voor die mevrouw uit het schap wil pakken.
Net als ik zelf aan de antibiotica moet. Trut.
En die bovenste, achterste nootjes voor die kleine meneer.
Met mijn rode jas en blauwe ogen heb ik er blijkbaar elke keer weer de kop voor.
Precies als ik geen tijd heb. Da’s nooit.
Ja, en daar had je ze hoor. Twee extra mensen bij de kassa, en ik die weer kantjeboord te laat op het station stond.

Nieuwe kansen januari 21, 2008

Mijn broertje werd vandaag acht en zat met één stokje in z’n ene hand en één stokje in z’n andere als een jarige Job met een papieren hoed op zijn kop een gehaktbal te eten.
Duidelijk slechts een halve Chinees. Maar wat kan hem dat nou schelen.
Mijn zusje die eveneens acht werd, lag met 39,2 ziek in bed en zei dat we het nog maar eens over moesten doen. Daarvan voelde ze zich niet beter.
Een vrachtwagen drukte me in mijn gloednieuwe Kliko van de weg.
En ik kreeg een sms:
‘Geluk is als een vlinder die, als je hem achtervolgt, altijd nét buiten bereik is.
Maar als je rustig gaat zitten…. dan komt hij vanzelf.’
Eentje die je leest,
en herleest.
En ik wacht
op de dag
dat de lente start
en ik het geluk
een bos bloemen geef.

The Tough Alliance – New Chance

Jarig

Hij schreef op het raampje van de trein die net vertrok.
‘Dat red ik nog wel’, moet hij hebben gedacht.
Maar rennen mocht niet meer baten.
HOER /\___
En toch heeft ze de hele weg geglimlacht.

Zondag januari 20, 2008

Phil Collins – True Colors