Stap december 31, 2007
Het meisje-dat-pak-die-pauze promoot: ‘Gewoon die grens naar 2008 over gaan.’
Het meisje-dat-pak-die-pauze promoot: ‘Gewoon die grens naar 2008 over gaan.’
Bijna hadden de lovedoctor en ik het einde van het jaar samen gevierd, maar helaas kwam de uitnodiging voor onze gezamenlijke bubbelborrel net te laat bij mij aan. Ik had al wat anders.
Elk jaar proberen wij elkaar tegen beter weten in even te sms-en of te bellen zo vlak na twaalven. Als iedereen aan de telefoon hangt met verre, lang gemiste geliefdes, proberen wij daar ook doorheen te komen met de wilskracht van dat het moet lukken, alsof we elkaar jaren niet hebben gezien.
Meestal spreken we elkaar pas ver na enen als de champagne allang weer is vervangen voor andere drankjes, telefoons ‘even hier’ zijn neergelegd en we elkaar alweer bijna zijn vergeten. Om vervolgens in een halve minuut alleen maar lieve dingen als ‘ik hou van je’ en ‘dit jaar komt het goed ik weet het zeker’ naar elkaar te brullen. Waarbij we datgene wat die ander zegt allang niet meer kunnen verstaan. Of horen.
Niet dat het er toe doet.
Dat we veertig keer bereid zijn om daarvoor elkaars nummer in te toetsen,
is mooier dan alles wat ze zegt,
of naast haar te staan als de klok twaalf uur slaat.
De dagen dat het feest was, waren feestelijke dagen.
De vrienden konden elkaar met katers plagen,
nog eentje dan, nog eentje, en dan zouden ze echt gaan.
Tot ze lallend onder een barkruk hingen
in een wereld die geen problemen meer had,
omdat de dronk de narigheid had verjaagd.
De barvrouw die er bij kwam staan,
als het zo uitkwam, wel een verjaardag bedacht.
Nog even een plaatje draaien,
geluid dat harder stond dan eigenlijk mocht.
Maar wat hadden zij nog met de buren te maken.
De kroeg die dan de hunne was.
Om zichzelf bij de eerste zonnestralen
allemaal alive te verklaren.
“Iedereen kan zowel de hoer als degelijk zijn.
Kwetsbaar en zacht,
los en hard.
Het is maar net bij wie.”
Ik had de telefoon amper opgenomen of mijn kleuterzusje begon al te praten.
‘RRRRiekieee?’
‘Ja?’
‘Mogen wij in de kersenvakantie bij jou komen logeren?’
‘Wil je in de kerstvakantie bij mij komen logeren?’
‘Ja en Ximen ook.’
‘Uh, nou ik vind het heeeeel gezellig als jullie komen, maar slapen, dat kan jammer debammer niet, want twee logees past niet in mijn huis. Raar he? Zal ik jullie dan na het eten weer naar huis brengen?’
‘Ja maar dan slaap ik toch in de keuken en gaan we dan naar Bee Movie?, daaaaaag hier komt papa.’
En ze hing op.
Sommige kinderen houden je biologische klok heel goed onder controle.
Strekt uw armen en benen, oefen een keer in de huiskamer en vanavond zonder problemen naar de Vasim!
Kijk, want dan sta je er straks dus ongeveer zo:
…sms-en over de All you need is love kerstspecial op kerstavond.
…bellen over de op ons zelf toegepaste NOS-jaarcompilatie.
…I will always love you brullen met de benen op tafel.
…voorspellingen doornemen die betrekking hadden op het afgelopen jaar.
…er achter komen dat alle slogans wishful thinking waren.
…knuffelen omdat we nog steeds zo achter onze missers en flaters staan.
…afvinken wat er onverwacht goed is gegaan.
…het leven alles is liefde verklaren.
Met Harry Potter, boerenyoghurt met appeltaart, Bolletje Sneeuwmannen en een Jozef, Jezus en Maria gemaakt door mijn oma.
Op m’n telefoon kijken of er nog iemand aan me denkt.
Vanavond is de mis. Ik dacht er nog even aan om te gaan. Maar het is te koud. Misschien volgend jaar.
En dan met een lief die mij tijdens de film over mijn hoofd aait
en af en toe even vasthoudt.
Geen sms.
Enigma – Sadeness