RIEKSTER

Zonde november 28, 2007

“Ik kan je alles bieden in de vorm van vriendschap.” Zei ze. Vervolgens liet ze nooit meer iets van zich horen.
“Denk je dat wij ooit vrienden kunnen zijn?” Zei een ander. En ik antwoordde dat ik dacht van niet.
“Zeg, jullie hebben toch nog steeds contact met elkaar?” Vroeg iemand me laatst. Dat klopt. En dat is heel bijzonder.
En ik verhaalde hoe hard wij daarvoor hadden geknokt.
Jij niet, jij niet, zij wel.

Tijd heelt wonden. Of juist niet.
Wat doe je met de zon, regen en sneeuw terwijl je wacht?
Waar blijf ik als het moment niet komt.
“Bovenaan je eigen lijstje”, zei een dromer mij.
Ik ben niet zo goed in lijstjes. Zonde.
Wie doet de tijd teniet?

Menes november 27, 2007

“…verwachtingen. Krijg je ervan. Als je dingen goed doet. Ookal doe je ‘t slechts voor je plezier.”
Ze keek omlaag en draaide met een viltje. Haar bier stond kaal op de bar. Ik rookte een sigaret en tikte de as richting de grond. Waar ook mijn sjaal lag.
“En nu moet je.”
“Alsof het echt was. En zo genees je elke gewenning met het gevoel van de eerste keer.”

Zien. Klik.

Over wijzende vingers, handen en boezems november 25, 2007

Uitwaaien

“Welke douche gebruiken jullie? Deze of die zonder deur?” Ik wees naar twee kanten en zette mijn vragende gezicht op.
“Je kunt in allebei!” Riep iemand vanuit de slaapkamer. “Maar Rieks,”
“Ja?”
“er staat alleen Nijntje-shampoo. Dus als je iets anders wil, dan moet je dat even pakken.”
Ik waste mijn haar met Nijntje-shampoo. Gezellig.
Bij de deur stonden ook kleine laarsjes. Appeltjesgroene.
En vanmorgen hadden we allemaal wat in onze schoen.
Ik heb een hekel aan twee dingen. Clowns en Sinterklaas.
En helemaal als er geen kleuters bij zijn.
Maar met regen, wind en heel veel strand,
kan ik ook met gemak, gemak! die pepernoten aan.

Mist november 22, 2007

Ik had drie stoelen geclaimd. Niemand rechts, niemand links. Heerlijk liggen, met mijn benen gestrekt.
Even alleen. Fijn.
Wie er op de ene plaats had moeten zitten, weet ik niet. En het kon me ook niet schelen.
Mijn plek.
Waar mijn iPod die ik in mijn oren had,
mijn kraaloogjes die boven mijn wolken staarden,
mijn muts die op mijn hoofd zat,
zacht,
mij deden beseffen,
dat die andere plek bezet had moeten zijn.

De bedoeling november 20, 2007

maar wat doe je in de tussentijd?

(Alles is Liefde)

Phick – Everybody’s got to learn sometime

Nut particuliere initiatieven

De vrouw stond op uit het publiek en greep haar kans om te zeggen wat ze ervan vond. Ondanks haar duidelijke mening kon men haar achterin de zaal niet verstaan, zodat ze moest praten door het microfoontje dat de onderzoeker op zijn overhemd had. De onderzoeker waar ze nogal wat kritiek op had. Alleen via hem werd ze gehoord.
Ze baalde ervan. Dat ‘zij’ als ‘particuliere ontwikkelingsorganisaties’ nooit gehoord werden. Dat ‘zij’ het hart op de goede plek hadden, dat ‘zij’ nu even onderuit werden gehaald terwijl ze potverdorie toch tot hun knieën in de modder in noord-Ghana hadden gestaan. En waar waren de miljoenen die waren toegezegd ooit gebleven? En waarom langs dezelfde meetlat worden gelegd als de logge apparaten? Ze kon er met haar hoofd niet bij, en wij niet toen ze eindigde met de mededeling dat ze wel respect voor het toch-zeker-niet-representatieve onderzoek had. Dat wel. Ik lag onder mijn stoel van het lachen.

Verantwoordelijkheid.

Niemand die riep dat je moest stoppen met je goede bedoelingen en pogingen om mensen te helpen. Mensen hetzelfde te gunnen als je eigen geluk.
Niemand ook die riep dat het allemaal fout was, dat het nooit nut zou hebben of dat niemand er iets aan had gehad.
Niemand die dat zei en dat vonden we ook allemaal niet.

Maar Jan met de Pet 1 t/m 150 die als een koloniaal rondmaait in de jungle moet wel even na blijven denken.
De andere Jannen mogen blijven. Met een kritische blik naar dat wat je wil, en dat wat je doet.
Leer van wat een ander voor je uitzoekt.
Hoe duurzaam is het wat je doet?
Neem je verantwoordelijkheid, koloniaal.
En niet zo gaan gillen als je even op je plaats wordt gezet.

Relatief kind november 18, 2007

“En als je me even niet hoort, dan ben ik in het paradijs” zei ik ooit tegen iemand. Het is al lang geleden en vooralsnog heb ik het niet gevonden. Te druk met mijn leven, met wat ik wil, met mensen om mij heen.
Druk met nadenken over dingen die ik belangrijk vind. Om te doen, te overdenken, te bepraten en bediscussiëren, verdrinken en weg te geven.
Kiezen, kwetsen en lief zijn,
angst voor spijt.
Te druk met zoeken naar wijsheid.
In de tussentijd liggen er mensen dood te gaan. Van ziekte, honger, ellende en pijn, geen mooie woorden voor te vinden.
En ik maar praten, overwegen wat ik goed vind, wat ik aan kan en wat de juiste beslissingen in het leven zouden kunnen zijn.
Nog een kind dood. Een kind dat je volgens sommigen ‘relatief’ moet zien. “Dat is daar sowieso meer dan hier.”
Een kind dat van een ballon sterretjes in haar ogen had kunnen krijgen. Niets had om te delen, als er al een ander kind was.
Om een uitgestoken tong had gelachen. Als het nog geleefd had.
Maar het kind is dood.
En wij zijn druk met onze kleuters leren ’samen spelen’.

Gênant november 17, 2007

Gisteren sprak ik een man die ooit een ver land uitgedonderd was. Hij had per ongeluk de koning beledigd en moest weg. Ga jij maar naar de buren, ze wilden hem er niet meer zien. Nu.
Daar zat ie dan, in het verkeerde warme land en hij wist niet hoe hij terug moest. Zijn spullen stonden nog daar en hij had ook nog geen zin om naar huis te gaan. Dan zou hij moeten opbiechten wat een flapdrol hij was.
Er kwamen grappen van ‘over tien jaar lachen we erom’.
Hij besloot maar even in het niets te blijven. Beetje rond te dwalen.
Hij riep dat hij een oelewapper was. En een onbenul.
Maar als het even stil viel zag ik hem in de verte staren.

Time out november 8, 2007

Soms zijn dingen meer waard dan je denkt,
maar zie je ze even niet.
Soms heb je een stop nodig om juist door te kunnen gaan met dat wat je het allerliefste doet.
Dat lijkt onverstandig. Een gok.
Dat is precies hoe het voelt.
Ik vraag me af of ik besta als ik niet schrijf.
Vroeger was ik er ook.
Kan ik nog terug?
Is pijn in mijn hart met
en pijn in mijn hart zonder, een onvermijdelijk iets?

Gisteren werd ik gewezen op vier feiten van het leven. Door een filosoof bedacht, ik heb geen idee wie en het kan me ook niet schelen.
1. de dood
2. zinloosheid
3. isolatie
en
4. de vrijheid.

Erkenning en aandacht zijn een mooi goed.
Maar belangrijker is, wat je met jezelf kunt. En doet.

Ik vraag niet om jullie trouw.
Vermaak je in de tussentijd met wat ik eerder schreef.

Riekster neemt een time out.
En schrijft weer als het goed voelt.

U2 – With or without you