Daar waar je niet meer heen wil.
Ookal kom je er net vandaan.
Hier waar je niet blijven kan.
Waar tijd is om te zitten, liggen en stil te staan.
We’ve got to move on,
send me on my way.
Vroeger is te laat.
Dat wat je ooit zo prachtig vond
bleek een groot waanidee.
Mika – Any other world
Terwijl ze 100 meter verderop aan het zwembad ligt, stuur ik haar een sms. “Beach?”
Het ding gaat van Thailand via Nederland naar Israel en vindt met gemak haar telefoon, toch zeker zo’n 100 meter verderop.
3 Minuten later kijg ik een bericht terug. “We’re at the pool, you come here? D. will pick you up with the motorbike.” De sms heeft via Israel dezelfde afstand afgelegd.
Ik: “Having breakfast now, but will walk to you in about 45 min’s.” Van Thailand naar Nederland, Israel en weer terug.
Sms terug: ” Are you crazy? D. will pick you up from the bar.”
Die ken ik. Daar zitten we al dagen. Ok.
Thailand, Israel, Nederland, Thailand.
Grenzen vervagen. Afstanden lijken klein.
En ik leg 100 meter af per motorbike.
Hij sloot zijn ogen voor de horizon.
En vertrok met zijn bootje naar de einder.
Weg over zee, voer hij naar het avondrood.
Naar de grens tussen later en nu.
Naar de ondergaande zon.
Alles wat was, bleef aan land.
De maan kwam op en bewonderde de overkant.
Maakte pareltjes op het water.
Op goed geluk. Met de juiste stroom mee.
Zodat hij naar de toekomst varen kon.
‘Dat kan ik ook’ dacht ik vol goede moed toen ik mijn gids zonder stoeltje op een olifant zitten zag. Ik denk, ik moet hier weg op dat koloniale ding, ik moet ook in die nek. Tussen flapperende oren en harde prikkende haren. Het mocht. Ik zag er denk ik olifantbetrouwbaar uit.
Dus we gingen. De rivier op, stroomopwaarts, stap voor stap waren wij beste maten. De olifant, en ik net achter zijn kop.
Tot het beest zich omdraaide, dorst had, dacht dat het beneden leuker was en vrolijk begon aan de afdaling.
Als zo’n beest dan dus naar voren buigt, donder je dus gewoon naar voren. Geen olifantenflapoor die dat nog tegenhoudt.
Ik was blij dat de gids mijn fototoestel in zijn handen had.
Je moet niets doen op zo’n eiland. Wordt onmiddellijk afgestraft.
—–
Gisteren ben ik ook al door mijn enkel gegaan. Probeert iemand mij hier duidelijk te maken dat ik gewoon eindelijk eens op mijn kont moet gaan zitten? Bij deze: I rest my case…
En je vraagt je af waarom er hier geen oude, echt oude mensen zijn.
En je vraagt je af waarom hier zoveel meisjes worden verkracht.
Vragen over waarom je vindt dat een zwerfkind het ei van je bord niet pakken mag.
Maar moet wachten tot je uitgegeten bent.
Ik drink nog even een Angkor bier.
Ik ga nog even naar een familie, en breng daar morgen een brief aan een moeder.
Daarna ga ik weg van hier.
Tien jaar geleden stopte de oorlog, de mijnen liggen nog aan de kant van de weg.
De killing fields die ik vanaf de brommer zie.
Ik ben er vol van.
Van het zien hoe het leven ook, anders, zijn kan.
Neem een minuut als je daar zin in hebt. En klik.
Geen mijn.
Maar een filmpje hieronder.
Een filmpje over een land dat nog steeds met een trauma zit.
Maar waar de mensen zo prachtig zijn.
Waar de grenzen in vliegtuigen verdwijnen,
Starbucks, cosmopolitan en Mojito’s op het dak van een duur hotel
en buitenlandse expats in hun mooiste kleren uit dure auto’s verschijnen.
Van Starbucks ren ik naar een neppe Gucci en koop een Dieselwatch die niet van echt te onderscheiden is.
Is dit Bangkok of Shanghai.
Ik roep Sawadeeka, maar sinds een dag of twee iets anders wat ik maar niet onthouden kan.
Mijn portemonnee wordt bevolkt door vier soorten geld. Ik betaal met Riel maar krijg Dollars terug. Het een deel je door twintig, het ander door vierhonderd, of doe je keer 0,90. Of misschien is het net anders.
Pad Thai is ingeruild voor een Cambodjaans gehucht.
Iets wat je moet hebben gezien, en je nooit kunt omschrijven.
De tijd vliegt, net zo hard als ik de grenzen over ging.
Ik ren om er bij te blijven. En ik weet niet waar ik blijf.
Tot een kind voor me staat. “You want to buy postcard?, 1 Dollar for postcard.”
Ik zeg nee.
“Do you want bracelet? One Dollar for bracelet.”
En ik zeg nee.
“Wat do you want?”
Ik: “I want nothing.”
En ik word er door neergehaald. Met mijn hoofd weer bij de wereld, mijn wereld. Maar ook die van een ander.
Grenzen vervagen, maar het verschil blijft.
En het kind zegt:
“One Dollar for nothing.”
Ik ga niet op zoek naar mezelf. En hoop me daar ook niet te vinden.
Ik ga niet op zoek naar de liefde. Hoop niet dat ik haar daar ontmoet.
Ik ga kijken en hopelijk ook zien.
Ik ga maar doen, en ervan genieten.
Het land van de Singha en door naar Angkor Wat.
En daarna…
De jungle en misschien een wit strand, onbegaanbare wegen, al lang ontdekt gebied.
Ik ga alleen. En even met z’n twee.
Misschien dat ik klim, misschien dat ik val.
Misschien dat ik stop, misschien dat ik ren.
Ik neem mezelf mee. Met vaak een lach, soms een traan en een diepe zucht.
Kraaloogjes in de bus.
Ik kom weer terug. Het is maar voor kort.
Hopelijk bent u in de tussentijd niet naar een andere weblog gevlucht.
James Blunt – 1973
Ik zit goed in de gadgets, lately. Het omgaan met de gadgets gaat iets minder lately en nu ik op het allerlaatste moment mijn rugzak moet inpakken voor ‘t buut’nland, is het mij een groot raadsel wat waar bij hoort. Ik heb stekkers, snoeren, opladers, internationale dingen, hoofdtelefoons, headset (of is dat hetzelfde), batterijen, splitters en verdelers en extra stekkers waar alleen ‘made in China’ op staat. Om nog maar te zwijgen over de dingen die alleen in de computer kunnen, of juist niet. En die computer die moet dan juist weer niet mee.
Ik ga het anders doen. Cut the crap, heb half Scheer en Foppen net uit mijn tas gehaald, Cambodja is toch een groot Kruidvat dus met die medicijnen zijn we ook klaar, ik zeg: 2 onderbroeken erin en gewoon, alles onthouden daar.
Klaar om te gaan.
Voor me in de rij voor de kassa zit een vrouw in zo’n automatische rollator. Ze kan niet goed bij de lopende band en loopt -sorry, zit- te klooien tot en met. Haar bril schuift er zelfs van naar het puntje van haar neus, ze zit zichzelf in de weg en is er zenuwachtig van.
Ik vraag of ik haar even zal helpen. Dat vindt ze fijn.
Op de kop houd ik de plastic zak, en ik flikker alle bakjes slagroom op een hoop op de band.
Dan heeft ze ook nog een doosje met rommel voorop.
Daar heb ik geen zin meer in. De rest mag ze zelf doen.
Bij de kassa komt ze niet meer weg, drie keer heen en weer, drie keer botsen en kantjeboord haalt ze de bocht bij de zet-hier-je-tassen-opzetplaats. Ik kijk er per ongeluk fronsend naar.
Een oude man schiet haar te hulp. Hartstikke goed.
Van mij moet je het gewoon niet hebben.
Ik heb nou eenmaal ook dingen te doen.
