Dressed in Sensual White met een touch of Rose…..
De vijver zal zich vanavond verplaatsen naar Amsterdam.
Het zal wel weer knokken worden.
Flirtation, here we come,
gooi de hengel maar uit.
Iedereen in het wit.
Wie neemt de ringen mee?
Grote kijkers keken me aan, ik zou bijna zeggen, frapant.
Kwijl op mijn shirtje, beetje melk, lekker warm.
Met de bekende geur lachte ze het leven tegemoet.
Net gekregen van paps en mams.
Ik moest even bellen, iets regelen voor de grote mensen.
Maar al gauw kwam er gebrul uit de box.
Hallo!
Ik lig hier op mijn buik met mijn arm verkeerd om.
Ik weet niet waar je mee bezig bent, maar het is rete-irritant.
Je kunt rennen, stoppen, vragen en hopen op antwoorden.
Je kunt ook gewoon maar een beetje zien.
Je kunt horen, maar niet luisteren,
een ander geven wat hij wel of niet verdient.
De waarheid of een grote leugen.
Wikken en wegen.
Jezelf zijn of wachten op een ander,
je kunt ook luisteren wat Damien Rice er eigenlijk over zingt.
Al die keuzes, al die meningen.
En dan je realiseren dat doen,
de enige manier is waarop je een antwoord vindt.
Damien Rice / Coconut Skins (“not quite like that, but, you know”)
De jongleur werd schrijver, maar het ging hem matig af. De mensen vonden dat het maar tijdsverspilling was. ‘Dat gegoochel met woorden’, is wat hij hoorde, ‘hou jij je maar bij de ballen.’
Maar wat had hij eraan. Beetje die dingen de lucht ingooien en opvangen tot ze vallen. Dat kunnen alle andere mensen ook.
De jongleur was een schrijver, met niemand die naar zijn rijmsels keek.
Hij had nog geen halve lezer of een blijver.
Niemand die wat in zijn boek gooide, applaudiseerde of eens een klopje op zijn schouder gaf. Hem niet waardeerde om het mooie wat hij opgeschreven had.
Dus daar ging hij weer, van het ene naar het andere plein.
Waar ze hem inmiddels vergeten waren.
Waar hij zag dat mooie woorden niet gelijk staan aan doen.
En hij erachter kwam dat de mensen maar een stelletje ballen zijn.
Ik: ‘En dan kom ik daar aan, en dan ga ik de volgende de dag naar de grens.’
Mr. Cambodja: ‘Zonder visum? Goed idee ja.’
Ik: ‘Ow. Maargoed en dan ga ik verder met de trein naar Angkor Watt.’
Mr. Cambodja: ‘Met de trein? Die rijdt 5 km per uur. Dat zou ik maar niet doen.’
Ik: ‘Ow. Maargoed en dan ga ik twee dagen later met de boot naar Battambang.’
Mr. Cambodja: ‘Met de boot? Is best duur hoor.’
Ik: ‘Ow. Maargoed en dan door naar het strand.’
Mr. Cambodja: ‘Dat zou ik dan in Thailand doen.’
Ik wil maar zeggen dat er niets boven een goede voorbereiding gaat.
‘Je rijdt precies als hoe je bent.’
‘Hoe dan?’
‘Ongecontroleerd, onbesuisd en grillig.’
‘Dank je schat.’
‘REMMEN!’
We vlogen de bocht door. Uit.
De volgende dag stond er geen Volkswagen maar een andere toet voor de deur. En m’n nek doet zeer.
Een ongeluk noemen ze dat. En dan zeggen ze dat je geluk hebt gehad.
Nou bedankt. Laat het hele gebeuren maar zitten hoor, de volgende keer.
‘Ik denk, dat iedereen geboren wordt.’
Dat bracht de hoog opgelopen discussie over genen en aangeleerdheid van homoseksualiteit wel heel erg terug naar de bottom line.
Hoe fijn kan je weekend zijn. Zo fijn dat je met drie nachten vier uur slaap nog steeds klaarwakker stuiterend op maandag om half 9 op je werk zit.
Niks Red Bull drinken, ik ben het blikje Red Bull. Dat kan doorgaans niet. Nu wel. Ik ben namelijk een blikje Red Bull. Niemand die mij voor de gek houdt.
Op mijn werk zit ik alleen. Iedereen is op vakantie, maar ik nog niet. Ik staar dromerig uit het raam en kijk naar de overbuurvrouw die zich omkleedt. En denkt dat ik dat niet zie. Normaal gesproken niet, maar nu een keertje wel. Gezellig.
Gisteren vertelde iemand mij iets over een leuk nieuw spel. Lang geleden is dat. Een spelletje spelen. Meestal spelen de mensen spelletjes met mij. Het wordt tijd dat het eens anders wordt. Doe mij dat spel.
En zo zit ik hier. Ik staar een beetje dromerig uit het raam. De overbuurvrouw heeft inmiddels een zomers jurkje aan.
En ik ben een blikje Red Bull.
Xiao Xu is een jonge vrouw van 27 en woont in Shanghai. Ze komt uit Qingdao, een miljoenenstad in het noorden van China die voor niemand op de kaart staat. In het internationale leven staat ze bekend als Mandy. Ze is inkoper bij een handelsbedrijf, een van van de duizenden in Shanghai. Haar familie is in het noorden gebleven en heeft alle hoop op een glorieuze toekomst over Mandy uitgestort. Mandy heeft gestudeerd, spreekt Engels en weet hoe ze met buitenlandse mannen om moet gaan.
Elke ochtend reist ze in anderhalf uur met de bus naar het station, met de metro naar de bushalte, neemt daar weer een bus en het laatste stuk loopt ze tussen honderden anderen van haar Shanghainese appartementje naar kantoor. Daar vertaalt ze wat, ruziet met een fabrikant en schrijft nette e-mails naar Nederlandse klanten. Dat het toch weer anders wordt dan dat de order oorspronkelijk was. Groen of blauw maakt dat heel erg uit? Ze denkt van wel, dus eindigt het bericht met ‘I’m so sorry, but that’s the Chinese way’. ’s Avonds drinkt ze whisky-cola in het café. En zo hobbelt ze een beetje door haar werk en leven heen.
Op het eerste gezicht lijkt Xiao Xu een Chinese die geen mening lijkt te hebben. Maar met Mandy valt wel te praten. Tijdens sigarettenbreaks op het balkon en het naar binnen schuiven van bakjes rijst met prut in de pauze. Zo is ze kritisch op domme mensen, en staat ze helemaal niet zo achter het communistische systeem.
Maar meestal houdt ze haar mond. En stiekem is ze aan het sparen om straks gewoon weer terug naar haar familie te gaan. Even een paar jaar doorbijten en dan lekker achterover hangen.
Gisteren ging de telefoon. Haar vader. Hij had nieuws waar ze vast wel blij van werd.
Ze hadden gespaard en geregeld. Goede contacten opgedaan. Het was fantastisch, want het was gelukt en gisteren hadden ze een ticket en een visum voor haar gekocht. Volgende week vertrekt ze naar Amerika. Het land van de beloftes en de dromen. Als je daar bent, komt het in orde. Daar word je groot.
Mandy huilde. Ze vindt het verschrikkelijk. En dat is jammer, want een ding is zeker, en dat is dat ze moet gaan.
Een mening heeft ze. Maar een keuze niet. Zo kan het ook.
We zaten op het terras en hadden net een nieuw zonnestelsel gecreëerd. Zo’n ding waarin je lijntjes zet van mens naar mens en dan kijkt hoe de linkjes liggen naar elkaar. Nooit gedacht dat er maar een persoon zou zitten tussen mij en een oud verhaal.
Ik zoende met die, zij zoende met die en hopla: we waren gelinkt. Geniaal.
Lullig was dat ze mij in het midden hadden gezet. Alsof de wereld draait om mij, of de liefde. Ik schaamde me een beetje toen ik zag hoeveel projectjes ik wel niet had gehad. Blij dat het papier niet het terras afwaaide.
We gingen door met een gesprek over liefde, houden van, en aantrekkingskracht.
Van sommige mensen heb je alles gekregen, van anderen hou je nog wat tegoed.
Het ging over hen, over mij, over alleen en samen zijn.
Een aankomende reis waarop ik onderweg een oude liefde ontmoet.
Zal ik haar zien, of is het beter van niet.
En ik was verbaasd. Toen een van hen daarover tegen me zei:
‘Je kunt er duizend dingen over zeggen. Maar dit is zo bijzonder, dat het stom is als je er niets mee doet.’
