Gents Potteke: “Schatteke, ga de gij me mij mee friettekes eten?”
Antje: “Uhm… Nee.”
Gents Potteke: “Oh, ga de gij dan gewoon me mij mee naar huis?”
Bijdehandte tantes hoor, die pottekes in Vlaanderen.
En al gauw dwaalden wij weer door de stad. Op zoek naar een leuke bar.
De jongleur was het even zat. Met de balletjes die hij gooide en de balletjes die hij ving. Hij ging even op een stoepje zitten, vanwaar hij de wereld met eigen ogen, maar vanuit ander perspectief bezag.
Wat renden de mensen eigenlijk hard.
Daar liep een man, die hem zo in elkaar slaan kon.
Maar dat gebeurde niet.
Daar kwam een kind, dat brutaal tegen hem was.
Iets zei over zijn gekke pet en dat hij in de was moest.
Het was de houding van verwendheid, waarmee het kind tegenover hem stond.
Zijn leven was even niet meer gelijk aan hoe hij dacht.
Hij zelf en anderen.
Dat wat hij hoopte en dat wat hij had verwacht.
Eind en start en alles er tussenin,
was een vraag geworden.
Waar het einde eindigt en de start begint.
Op het plein gooide iemand een bal.
Het was een andere jongleur.
Die terwijl hij nadacht,
zijn plekje in de echte wereld stal.
Sinds woensdagnacht was ze terug van op reis. Donderdag stond ze bij mij op de stoep.
“Volgens mij gaan er sinds mijn afwezigheid een paar dingen hier niet helemaal goed. Kom, mijn tas is nog ingepakt. Bel jij voor dit weekend alles maar af.”
Ik kon nog net een tandenborstel meegrissen, en voor ik het wist was ik weg.
Gent.
Ik heb niets van de stad gezien.
Niets. Van wat de thuisblijvers vinden dat je doen moet.
Ik heb niets te maken met de thuisblijvers.
Wat erg fijn is.
Ik heb me suf gedacht. Over het leven, over dat wat is en dat wat was.
Ik heb me ook sufgerookt en in hippe tenten gegeten.
Mojito’s, sushi, bier en nieuwe kleren in de tas.
Tientallen stukken heb ik in mijn hoofd geschreven.
En nu ben ik weer thuis.
En weet ik niet wat ik schrijven moet.
Dat kan.
En zo zijn de dingen nooit ‘zoals ze zijn’.
Of hoe je denkt dat het is.
Hilarisch Gent houdt u daarom van mij tegoed.
Deze week was ik op De Parade. Ik ging er heen, en was redelijk gestressed. ’s Ochtends had ik gewerkt, de tank van de auto was leeg en mijn pinpas gecrashed. Maar ik had goede moed en dus kwam het goed. Zelfs de bank werkte mee.
Fijne mensen.
Wat waren er alleen maar fijne mensen.
We mochten met bier van een andere bar aan een tafel van de Surinaamse keet.
We mochten met een stenen bord en een tortilla weg en eten in het gras.
Ze gingen er vanuit dat ik de borden straks gewoon wel even terugbracht.
Sigaretten, waar we die kopen konden? Bij de snoepkraam.
“Dat is toch logisch” zei de man zelfs nog bij de ingang.
En ik zei terug:”Tja nu je het zegt, wat raar dat ik dat zelf niet had bedacht.”
Spinvis was een troubadoer.
We zaten met iPods naar Design God te luisteren in een mini-reuzenrad.
De boodschap was: omarm het onbekende, maar neem ook het leven in eigen hand.
Zonder dat je op verkeerde aannames strandt.
Iedereen liep met bekertjes en flessen rose.
De oude carroussel ging rond en maakte nog een toer.
Ik at een ijsje.
Ik dronk een biertje.
We besloten dat we vanaf nu, de rest van ons leven nog maar 1 ding tegelijk mochten doen.
Lieve mensen.
Fijne mensen.
Niemand die iets uit je tas
of het licht uit je ogen jat.
Elkaar mooie dingen wensen.
Dat maak je alleen op De Parade nog mee.
Drie dagen geleden schreef ik ‘Dit is de wereld’.
Wel gehoopt, maar niet gedacht dat er zoveel aandacht aan zou worden besteed.
Datgene is gebeurd wat ik wilde:
Kaart het aan.
Wij zijn de maatschappij,
en soms maak je met z’n allen wel verschil.
Inmiddels hebben de slachtoffers gekozen aan wie ze hun verhaal vertellen en aan wie niet.
Daarom liever geen contact meer opnemen via Riekster.nl aangaande toelichting over deze gebeurtenis.
MAAR: zolang deze dingen gebeuren, laat de discussie alsjeblieft blijven bestaan.
Hij ging op voetbal omdat hij dacht dat dat leuk was. Dat dacht hij echt, oprecht. Op de training had hij lol, in het veld holde hij zijn longen vol met slijm. Maar op wedstrijden bleek er een klein probleempje te zijn. Hij durfde niet naar de goal. Er ging geen bal in het net.
Dus stopte hij met oefenen en liep ervan weg.
Tennis leek hem een beter idee. Tegen de bal slaan vond hij leuk en hij kon ook wel wat met het voetenwerk. Binnen de lijntjes bleef hij en opslaan was tijdens de training geen enkel probleem. Maar als het er op aan kwam, kon hij geen rally gaande houden.
Dat was vervelend en dus stopte hij ermee.
De jongen rende van sport naar sport. Alles even leuk en even mooi. Maar nooit kwam het moment dat hij won.
Niet omdat hij het niet kon, maar omdat hij het lef om een misser te begaan niet had. Hij rende en zorgde ervoor dat hij voor die tijd een ander onderduikadres vond.
Hij ging er mee door, tot niemand hem meer serieus nam.
Want als het nodig was, had je er geen zak aan. Hij was toch alleen maar leuk op oefenkamp.
Uiteindelijk zette iedereen hem op de reservebank.
Pas daar zag hij echt hoe een ander het deed:
die scoorden, ookal gingen ze ook weleens keihard op hun bek.
Die leefden met pieken en dalen, en gokten.
Soms kregen ze modder, soms een ereplek.
Hij keek naar rechts en zijn coach knikte dat hij geloofde dat hij het ook kon.
Vallen, zonder dat iemand je een trap nageeft.
Maar pas toen hij dat ook zelf durfde te geloven, was hij de sterke man die zichzelf overwon.
En dan nu even gewoon een lekker filmpje en muziekje om mee te ontbijten, wakker te worden, of -en eigenlijk vooral dat- de nacht mee in te gaan….
(SADE / CHERISH THE DAY)
Ik heb het al vaker geschreven, een weblog is geen dagboek. Riekster.nl in ieder geval niet. Nou komen mijn verhalen ook niet uit de lucht vallen, maar ze komen uit mijn hoofd, zijn gebaseerd op wat ik voel, ervaar, verzin en zie, en soms verander ik de dingen die gebeuren in mijn leven. Ik maak ze mooier, of lelijker, net hoe mijn stemming is of waarvan ik vind dat een onderwerp aandacht verdient.
Maar nu, wijk ik voor een keer af. Want deze werkelijkheid, hier mag geen misverstand over verstaan. En ondanks de verhalende stijl, wil ik nooit, nooit de indruk wekken dat het hieronder volgende niet waar, of een verdraaide werkelijkheid zou zijn. Helaas is niets minder waar:
Ze stonden op het plein in het midden van de nacht. Van de Zomerfeesten was het einde in zicht en ze waren door alle bandjes, biertjes en mensen om hun heen in een fijne stemming gebracht.
Op de stoep stonden ze tussen de mensen, maar eventjes hadden ze hun moment alleen. Een knuffel, niet eens handen hadden ze vast. Geen kus kwam er aan te pas.
Maar twee mannen konden zelfs daar niet tegen.
Twee lesbische vrouwen met de armen om elkaar heen.
En ze sloegen er op los.
Een trap in de rug, een knal in het gezicht.
Een schop en een slag.
Tot de een na de ander op de grond lag.
De ambulance kwam. En nam ze mee.
Er was geen reden.
We moeten het nog maar weer eens schreeuwen dan.
Mensen zijn mensen, een man en een vrouw, een man en een man, twee vrouwen.
Samen een.
N & B, verander nooit.
Nooit.
Dit is de maatschappij.
Maar we zijn er niet klaar mee.
—–
Toevoeging door Riekster op 26 juli:
Toen ik bovenstaande werkelijkheid schreef, had ik wel gehoopt, maar niet gedacht dat er zoveel aandacht aan zou worden besteed.
Datgene is gebeurd wat ik wilde:
wij zijn de maatschappij,
en soms maak je met z’n allen wel verschil.
Inmiddels hebben de slachtoffers gekozen aan wie ze hun verhaal vertellen en aan wie niet.
Daarom liever geen contact meer opnemen via Riekster.nl aangaande toelichting over deze gebeurtenis.
MAAR: zolang deze dingen gebeuren, laat de discussie alsjeblieft blijven bestaan.
Een docent van de universiteit gaf ooit een voorbeeld van de werking van reciprociteit. Geven en nemen.
Zijn dochter woonde in Spanje en had daar een vriend. De relatie liep niet helemaal lekker, en dat kwam mede doordat de goede jongen haar alles gaf. Niet alleen liefde, maar ook zijn geld, tijd, zijn lichaam, zijn leven. De dochter werd daar een beetje kriegel van, want ze wist niet zeker of ze hem dat allemaal terug kon – en wilde- geven.
Op een dag kwam ze thuis en lagen er 2 sleuteltjes op tafel voor haar klaar. Ze waren van een gele Kever, een cabrio waarvan ze altijd had gedroomd. Hij stond buiten te wachten op straat, klaar voor een ritje met z’n twee.
Hij blonk en stond te schitteren in de zon. Maar ook trok het. En het zoog en ze zei nee. Want als ze nu ja zei, stond ze voor altijd bij hem in het krijt. En kon ze nooit meer vrijuit leven.
Het was het einde van de relatie. Het mooiste cadeau maakte alles kapot.
Ze eindigde met iemand die niets had. Niets vroeg, niets gaf, behalve dat wat noodzakelijk was. Lucht, liefde, een muziekje en rode wijn in een theeglas.
We hadden een busje gehuurd en dat vond vooral de chauffeur fantastisch. Drie blanke vrouwen achterin en naast hem een Chinese die eruit zag als een ordinaire Amerikaan. Engels sprak ze geen woord. Drie dagen lang mochten mister Wang en de gids met ons op pad. Op pad ja, want iets wat je wegen zou kunnen noemen hebben wij dagenlang niet gezien. In de Chinese blubber die grensde aan de drek van Birma gingen wij op route naar dat wat we nog exotisch konden noemen. In de bossen van Xichuanbanna gingen wij op zoek naar de thee van vroeger en mensen met gekleurde kleren en grote rijsthoeden.
Bomen zagen we van duizenden jaren oud. Kindjes die nooit een letter zouden kunnen lezen, maar van karakters des te meer verstand zouden krijgen.
Een medicijnman die nog in de oorlog paraat was geweest. Eentje waar wij met ons drieen en de rest van de wereld niet achter stonden. We aten varken, en een vis met een oog.
Toen het regende lagen wij in een bed op de grond en met een gat in het dak hield niemand het droog.
En daar, daar zeiden wij tegen elkaar, dat leven niet iets is wat je voorspelt. Maar dat je op je bord krijgt als een voorgeschotelde maaltijd waar niemand over nagedacht heeft.
En je soms met liefde en soms met tegenzin met grote happen eet.
