RIEKSTER

L’homme qui a voulu mei 31, 2007

Tsjechov zag de wereld als een plek van verlangen en onvermogen, waarin de mensen niet in staat zijn om hun verlangens vorm te geven. Omdat het hen domweg ontbreekt aan moed en daadkracht. De mens is laf.

Theatermakerscollectief Ponies treedt met De Meeuw in de voetsporen van dit wereldbeeld van Tsjechov. Of ze het kunnen, weten ze niet.
Maar in tegenstelling tot hen die ‘dan maar kiezen om een onvervuld, gefrustreerd leven tegemoet te gaan in leugens en zelfbedrog’, durft Ponies in het openbaar verliefd te worden op wellicht het verkeerde stuk. Of zoals de kranten schreven: het goede stuk met verkeerde paarden op stal.

Van dit laatste is niets minder waar. Want in een stuk waaruit wederom blijkt dat in het spel der liefde enkel verliezers zijn, is er zeker een winnaar.
Ponies speelt onder leiding van Dirk Tanghe ‘De Meeuw’ in de Paardenkathedraal.
En in plaats van laf te zijn, zitten ze op de troon. Door met moed, overgave en kwaliteit verlangen en de overwinning van ‘het fatale onvermogen tot handelen’ te tonen.

(Gaat dat zien)

Kamp Westerbork mei 29, 2007

Jongen van 12: “Waarom hebben ze die rails zo kapotgemaakt dan?”

Moeder: ” Zodat ze zeker weten dat het nooit weer gebeurt.”

Jongen: “Ja duh, dat gebeurt dus echt nog wel een keer, wat denk jij nou.”
En hij schopte een steentje op de kromme rail.
Ik denk niet dat hij het wist. En als dwarsliggende, beginnende puber eigenlijk maar wat zei. Maar hij sloeg in zijn naïviteit de spijker pijnlijk op zijn kop. Dat had de ervaring ons grote en verstandige volwassenen allang geleerd.

Ik liep met mijn oma weg van het monument en we waren het eens.
Duizenden, duizenden, duizenden mensen hadden hier voor ons gelopen.
Dood.
En niet alleen hier, maar ook daar…. en daar… en daar…
En we kwamen op een punt
dat we beseften dat je sommige dingen niet beseffen kunt.

anders (en in zijn geheel) fijn mei 27, 2007

Met veel dank aan Het meisje dat op dinsdag het bier schenkt.

Tiësto ft José González

Jaaaa jeuuuj ze hebben het gedaan hoor.
Nu al zin om een wél leuk filmpje te maken bij onderstaande muziek.
(Je kunt dus in de tussentijd best iets anders doen tot het moment dat je denkt: “hey de gave overgang zit er zelfs in.”)

contact mei 26, 2007

‘Je hebt een antenne’ en ze friemelde een plukje haar terug op mijn hoofd.
‘Schattig hoor, daar niet van. Maar toch he, die buitenwereld’, zei ze terwijl ze zich met wat speeksel verzekerde van dat het ding niet weer los zou gaan.
En we vonden antennes belangrijk. Maar vaak ook overbodig. Want wat heb je nou helemaal nodig?

We zaten te tanken alsof we nog nooit alcohol hadden gehad. En we praatten over koffie en liefde. Hoe de beste koffie wordt gemaakt –en gezet, en gedronken (karton is killing)- en hoe de liefde ontstaat. En kapotgaat (vermoedens zijn het ergst).
Zo verre van eenzaam aan de bar dronken we bier. Veel bier. Heel veel bier. Zoveel bier dat we iedereen die niet tegen ‘kansloos doen’ kan het stomst ooit vonden, ja zelfs belachelijk, en zoveel bier dat je in een avond een weekend, weken en bijna levens opofferen kunt. Denk je dan.
Schitterende avond. En vandaag geen kater.

wat nu mei 25, 2007

We kwamen tot de conclusie dat je pas weet wat je mist,
als je weet wat je niet hebt.
En als je het wel weet
moet je duidelijk zijn in wat je niet wil.

Maar wat het ook is dat je dan beslist,
binnen nu en een jaar.
Zorg dat je nooit zal denken: ‘Had ik maar’.

Help Them Grow mei 23, 2007

Managers die te gestresst zijn, krijgen vaak het advies om op de top van een berg te gaan staan. En dan eens naar beneden te kijken.
Ze moeten naar de frisse lucht van Zwitserland en door de wereld werkelijk van bovenaf te zien, ervaren hoe relatief het leven eigenlijk is. En hoe klein de problemen werkelijk zijn. Het brengt rust om de boel een beetje te relativeren. Handig, voor jezelf.

Managers met iets meer introspectie, kiezen vaak voor iets anders om te voorkomen dat ze zichzelf verliezen in geblaat en verstrikt raken in het netwerk van goed- en kwaadaardige actoren. Ze richten zich op een project dat middenin het ‘echte’ mensenleven staat.
Op mensen, die ze willen laten mee profiteren van hun kennis, macht en geluk.
Op een plek waar duurzaamheid overleven betekent. En het bij transparantie gaat om de vraag of je de buurman wel of niet vertrouwen kunt.

Onlangs sprak ik zo’n doe-het-zelf-manager. Het was een vrouw die gaat voor alles wat het leven haar te bieden heeft. En niet alleen voor zichzelf. Haar droom was om behalve zelf wat op te bouwen, ook andere vrouwen een kans te geven om meer te halen uit wat het leven kan bieden. Kán, bieden. Want niet iedereen kan twijfelen over een goedkopere of een duurdere vakantievlucht.
Met microkrediet voor moeders geeft zij via kleine leningen andere vrouwen in Sri Lanka en Bangladesh een kans om een eigen bedrijf te starten, of een handeltje uit te breiden. Ze geeft een hengel in plaats van de vis en laat zo met de visie van Muhammad Yunus door het verstrekken van microkrediet het leven, de visie en de trots van vele vrouwen in Azië groeien.

HELP THEM GROW en plant een zonnebloem om aan deze visie bekendheid te geven. Zaadjes zijn verkrijgbaar via Riekster, zakjes via Riekster/KOFFER en Microkrediet voor Moeders. Voor info klik hier.

P.S. (en niet riekster) mei 21, 2007

Ik weet nog dat ik zei dat ik wou dat ik morgen nog wist wat ik op dat moment had gezegd.
Dat was een hele zin voor dat tijdstip in de nacht.
En dat ik dacht dat iets wat er niet is, je niet bij voorbaat al kapot denken moet.
Omdat soms de dingen zijn zoals ze zijn.
Ook dat was met mijn dronken hoofd heel wat.
Het geldt overigens ook voor achteraf.

Al twee dagen probeer ik iets zinnigs te schrijven.
Dingen die ik over anderen altijd wel wist.
Nu tast ik in het duister.
Want terwijl ons verstand en gevoel elkaar kruisten, vroeg ze me dit:

‘Zouden wij vrienden kunnen worden, denk je?’

Ik zei dat ik dacht van niet.
En zonder dat er wat gebeurde, kreeg ik dat waar ik bang voor was.
Het besef dat ze bestaan.
Die mensen.
Waar je op hoopt,
en waar je voor vreest.
Die de rest van de wereld in een ander perspectief weten te plaatsen.

We praatten over boeken en ik hoop dat ze er nu een van Paulo Coelho leest.

pottenparty deel 354396523755 mei 19, 2007

De stilte van morgen na de storm die vandaag nog komen gaat heeft te maken met The L Word seizoen 4.
In real live, of anders op tv.
Vandaar.
Ik meld me maandag weer.

nooit meer mei 16, 2007

‘Proost.’
We waren onderweg naar de begrafenis, maar hadden tijd genoeg. En onze vriend hield wel van een drankje, dus we mochten. Bubbels hier, ijsklontje daar. Het goede muziekje in de cd-wisselaar. Lekker heen en weer zappen en tien keer hetzelfde nummer. Dat zo bij hem past.
-e. Paste.
-a. Pasta. Dat vond ie altijd lekker. ‘Weet je ‘t nog? Met zalm en Parmezaanse kaas. Haha…’

Samen met de chippies die hij altijd at, stond ik daar. In de berm met een glas drank in mijn hand.
En kreeg iets zo ontzettend naars.
Een vleugje vakantiegevoel en vrolijkheid.
En werd liefde en vertrouwen dat het goed zat, eventjes het intense verdriet de baas.