RIEKSTER

rugzak en paspoort april 28, 2007

Het is weer tijd om de wereld anders te zien. Dat wachten het doel van je dag is. Het ding waar je je mee bezighoudt. Hoogstens nog vertrekken misschien.
Vaak ‘nee’ zeggen tegen mensen.
En toch zorgen dat je krijgt wat jij graag wil.
Elke seconde die dubbel telt en muziek die je daar altijd aan zal herinneren.
Te dure vaccinaties en vieze Deet. Maar ziek worden doe je toch. Geen water drinken, en toch dat sprintje naar de plee.

Zo werden de dommen wijzen.
Zo wist een onervarene ineens wat hij deed.
Het is een kwestie van durven. En gewoon doen.
Ja.
Het is weer tijd om te reizen.

Geduld is ook goud, toch, lovedoctor? april 26, 2007

Toen ik de deur uitliep keek ik nog even achterom. Ik realiseerde het me net pas. En ik vraag me af wat zij uit mijn blik heeft afgeleid. Wat voor blik ik haar gaf, wat ze wilde zien -of juist niet- en of het er ook in te zien was.
Of het dat is wat ik hoop en waar ik tegelijkertijd bang voor ben.
Want het was al drie uur ’s nachts. De alcohol had zijn werk gedaan, gevoel en emotie waren niet aan de avond voorbij gegaan. Ik had haar terecht gewezen terwijl ik haar niet echt ken, hoewel ze me wel in mijn opmerking gelijk gaf.
En of ik daar nou blij mee ben, dat weet ik zelf niet.
Want gelijk krijgen kan zo makkelijk zijn voor wie het geeft. En misschien wel weggeeft. Dan ben je overal vanaf.
Acting and saying are two different kind of things, ben ik vaak op gewezen. Handelen vind ik nu het mooie gedeelte van de zin.

Erop gaan zitten wachten wil ik wel, maar mag ik niet.
Oppassen is het, in een dangerous area van gevoel en verstand.
Want met ongeduld kom je er vaak ook maar bekaaid vanaf. En daar ongeduld niet de bedoeling kan zijn, wacht ik wel. Op dat ze duidelijkheid geeft, of op het moment dat ik daarom vraag, en wellicht mijn gebroken hart bestel.

En wat zij in mijn ogen zag…. Ik hoop een knipoog, goodwill, en dat wat ze dacht.

hehe april 25, 2007

Zo.

Ik heb pizza met extra salami, cola en chips (niks light). Mijn favoriete dvd’s liggen op een soort van stapel ergens in de buurt van de tv (ze lagen er nog). Ik heb elektriciteit dus de boel gaat ook werken, ik zeg: er moeten gekke dingen gebeuren wil iemand mij vanavond nog wat maken.

En dan hoop ik dat er iemand belt. En dat ik dan kan zeggen dat ik lekker alleen thuis ben en het heerlijk vind.
Maar ja. Dat zeg ik dan dus niet.
En voor je het weet sta je weer op plekken waar je eigenlijk niet zou moeten wezen.
Maar is dat erg?

Grijs april 20, 2007

Aan de ene kant van de grens
staat hij.
Ik sta aan de andere.
Alsof er een lijntje getrokken is. Tussen hem en mij.
Hij is hier en ik ben daar of precies andersom. We lijken tegenovergestelde richting op te gaan.
En kleuren doen er niet toe, maar zwart en wit hebben nog nooit zo ver van elkaar af gestaan.

Dat we elkaar niet begrijpen is not the point. Hoe we weer bij elkaar komen. Daar gaat het om.

Misschien moeten we maar gewoon,
wachten.

Wachten.

Op de tijd
dat boosheid plaatsmaakt voor spijt.

Hormonen april 19, 2007

De intercom: ‘…vervolgens zullen wij nog stoppen te Ede-Wageningen, Veenendaal de Klomp, Utrecht Centraal, Amsterdam en vervolgens verdergaan als stoptrein in de richting van Den Helder.’

klein snoetje: ‘Mama, wat is Amsterdamt?’

Mama: ‘Dat is een stad, liefje. De hoofdstad van Nederland.’

klein snoetje: ‘Ben ik daar weleens geweest?’

Mama: ‘Nee.’

klein snoetje: ‘Maar nu wel.’

Mama: ‘Nee hoor, want nu zijn we in Arnhem. Dat is een andere stad.’

klein snoetje: ‘Maar die meneer zei net Amsterdamt?!’

Mama: ‘Jaaaa, maar dat was omdat de trein daar ook nog stopt. Maar nu zijn we eerst in Arnhem en hier gaan wij eruit.’

ikke tegen Mama, al wijzend op klein snoetje: ‘Dat daar he, hoe kom je nou aan zoiets?’

zomaar een e-mail april 18, 2007

Darling,

Kheb me waguh volgelaaie, vol met de goedkooooopste plantuh van de Praksisss…. jata ta ta, ja tataata, jalaalaaaalalalala.

Ik ben zo trots! Als je bedenkt dat de Prrrrraxksis net de Ikea in China op zondag is (wat gelijk staat aan de meubelboulevard op Tweede Paasdag in het zesde kwadraat, of de Drie Dolle Dwaze dagen bij de Bijenkorf, maar dan in een kleinere ruimte) en om 9.05 uur alle godverse karren al bezet waren en het graaien graaien graai’n met de pet op was, dan zou je nu versteld moeten staan van mijn verbazingwekkend, goede, schitterende humeur. Alsof de zon schijnt.

Goed. Ter zake. Ik heb geen tijd om naar je stuk te kijken van tevoren vrees ik, want ik zit een beetje volgepland (of is het ‘plant’?) dus ik zie ze morgen wel gewoon bij jou, goed? Leuk, draken van zinnen. Ik hou van draken en van zinnen dus ik heb er de spreekwoordelijke draak van een zin an!

Trouwens ik kwam op het sportcentrum onze spinninglerares vd vrijdag tegen -hoe heet ze ookalweer, Marieke? ze heten tegenwoordig ook allemaal Marieke- en de reden dat ze er niet meer is op vrijdag is omdat ze met snowboarden is gevallen en toen haar stuitje heeft gebroken. Nu weer langzaam de dingen aan het oppakken…. Naar he! Ik heb ‘r vooral namens jou veel beterschap toegewenst. Ha ha ..

Zoen zoen habibi

zouden de VS gewoon geen boezem hebben misschien? april 17, 2007

“De terroristen hechten aan dood zoals wij aan het leven” zei een of andere Republikein gisteren op tv. Ik zie het hem zeggen op de dag dat tenminste 32 mensen de dood vinden op een universiteit in de Verenigde Staten van Amerika.
Daar waar iedereen het recht heeft om een wapen te bezitten. Daar waar ze roepen dat het Midden-Oosten via de moderne communicatiemiddelen ideologieën uit de 17e eeuw verspreidt. Terwijl ook juist in de VS van Amerika het recht om jezelf te beschermen stamt uit een grondwet van de 18e eeuw.
Het wordt gezegd door iemand die een schietpartij niet wijt aan easy-killing-middelen die makkelijker verkrijgbaar zijn dan een geweten, maar de schuld geeft aan een slechte bewaking. En door iemand die graag het beleid bepaalt in een staat waar wapen- en energiekartels voor de uitkomst van verkiezingen betalen.
Inderdaad. Als je echt ergens waarde aan hecht, begin dan vooral niet het te beschermen in je eigen land.
Steek je hand niet in eigen boezem. Want voor je het weet kom je iets naars tegen.
Dus hou dan liever het wijzende vingertje naar een ander toe in stand.

De spinningleraar april 16, 2007

Ik mocht ‘m eerder nooit, want hij ging me veel te snel met z’n stomme rotBritpop. Brrrr. En wij maar fietsen en maar fietsen en een beetje de bult op racen. Yeah right. Dat het ook leuk moet blijven, daar hield hij volgens mij niet zoveel rekening mee.
Maar eerlijk is eerlijk. Nu mijn favoriete lerares is gestopt en met mijn conditie ook mijn sympathisch vermogen (kan dat?) is bijgeschaafd, is Hij mijn favoriet.
Wat overigens niet wil zeggen dat spinning daar leuker van wordt.
En dat ik weet waar ik in godsnaam op zaterdagochtend mee bezig ben.
Want uiteindelijk zweet je je nog steeds een ongeluk op een stilstaande fiets.

rennen naar bemmel april 14, 2007

Morgen gaan we de stad uit.
In een shirtje van een café en met een muziekje in het oor.
Lachend, kruipend, huilend,
Van narigheid of geluk.
Op karakter die laatste 20 minuten door.

Mensen zijn geen doel.
Wensen verwezenlijken wel.
En daar doen we het voor.

Jut en Jul en de Chinees april 12, 2007

Jut: ‘Doe mij maar een Sjienee.’

Jul: ‘Welja. Dan neem ik er ook een.’

Jul tegen de woest aantrekkelijke barvrouw: ‘Mag ik twee Chinees?’

Barvrouw: ‘What?’

Jul: ‘Twee Chinees. Alstublieft.’

Barvrouw: ‘Waaaat?’

Jul: ‘Twee CHINEES. graag. Hihi. Of heb je dat niet?’

Barvrouw: ‘Ow. Cinay. Oke, kom ‘m wel brengen.’

Jul tegen Jut: ‘Ze komt de Chinees zo brengen.’

Jut: ‘Moehaha.’

Jul: ‘MOEHAHA.’

Jut: ‘MOEHAHA.’