Hoeveel mensen zouden er dít weekend een date hebben via Relatieplanet?
En mislukken?
.
Trouwens, ik heb net ’s even op de site gekeken en wat rondgeneusd.
Het voelt als mensen-shoppen.
Een raaaaaaar soort winkelen.
Handel!
Slaven zoeken!
DAT is het probleem!
Ik weet nog goed hoe de schuur in de tuin bij ons oude huis, aan het spoor in het kleine dorp, eruitzag. Rechts van de groentetuin stond hij, klein maar groot genoeg om in te lopen, van hout, fijn. We hadden er ooit kuikentjes onder een lamp, en de schommels lagen er in de winter op de plank.
Achterin de tuin was een hek, een pad en vervolgens bos. Nu ik erover nadenk vermoed ik dat dat bos in werkelijkheid misschien maar een heuveltje met wat struiken was. Er stond ook een paard en we wandelden er vaak. Ik woonde er tot mijn zevende en ik weet het nog goed. Het was in het jaar dat de hond mijn verjaardagstaart opat.
Het is jaren geleden, maar zit nog vers in het geheugen.
Maar terwijl ik mijmer over vroeger en hoe het toen allemaal was, heb ik geen idee meer wat ik afgelopen week allemaal heb gegeten. De dertig-seconden-regel noemen ze dat.
Alles wat je niet meteen opslaat, ben je na dertig seconden alweer vergeten.
Deleten van kort naar lang geleden.
Zit je het ene moment je best te doen om de dingen juist wel te blijven weten, als het er eenmaal ongevraagd zit, kom je er nooit meer vanaf.
Maar herinneringen beschermen nergens tegen las ik laatst.
Mij anders wel.
Tegen een negatief beeld van de toekomst, het leven heeft al laten zien prachtig te zijn.
Je zou er daardoor bijna in blijven hangen.
En da’s dan weer jammer. Want de kunst is: verander.
Dat dingen kunnen ‘blijken’, is best bijzonder.
Het heeft in zich dat iets naars wordt omgezet in iets fijns. Namelijk in duidelijkheid, openheid, eerlijkheid, ik zou bijna zeggen ‘waarheid’, maar dat is maar zo relatief.
Als er iets ‘blijkt’, zit er in ieder geval actie in. Er gebeurt wat, en er is iets veranderd. In je beeld over iets. Of misschien wel iemand.
Ik heb net koffie gezet en nagedacht over een voorbeeld.
Die zijn er te over.
Maar geen enkele omvat precies wat ik bedoel. Omdat ik vind dat ik er het gevoel net niet mee te pakken krijg.
Geen voorbeeld dus.
Als ik hier niets over had opgeschreven had u er vast een van me verwacht.
En wat blijkt: hij staat er niet, maar ik heb er wel degelijk over nagedacht.
ik: “Wat droeg Jezus dat van een combinatie van cederhout, olijfhout, …hout en nog meer soorten hout is gemaakt?”
J: “Sandalen?”
In mijn boekenkast heb ik een plank ingeruimd voor de spelletjes. Gezellig vind ik dat, als je met mensen gewoon, gezellig een spelletje kan doen.
Een van de spelen die er tussen staat is ‘Kannibalen!’. Het spreekt voor zich dat elke speler een kannibaal is en zo snel mogelijk de tegenstander in de kookpot moet zien te krijgen en moet hebben opgegeten. Ook de skeletjes.
Er is eigenlijk geen zak aan dat hele spel, maar toch zaten vriend J. en ik vroeger vaak op zondagmiddag met de verwarming op standje ’sauna’ de hele middag andere kannibalen op te vreten. Al liggend, hangend, en sigaretten rokend op de grond. Dat wisselden we dan af met Kolonisten voor twee en als we een paar uur later nog een zondagmiddagbiertje gingen drinken in het café, proostten we op een ‘goed jaar’. Dat is een extra grondstof en dus nog een drankje. Want grondstoffen heb je nou eenmaal nodig.
Maar liefde ook en hij kreeg een vriendin.
Een jaar later zijn de spelletjes al lang niet meer van hun plek geweest. Niemand zoals hij die met mij geen ‘Set!’ maar ‘Slet!’ door de kamer brult of die achterstevoren kaart -ja dat kan.
Met de verwarming op dertig graden lees ik tegenwoordig veel boeken. Alles wat ik nog lezen wilde. Ook leuk, maar soms toch wat minder gezellig. Al word je er wel goed in Scrabble van.
Maar geen vriend J. om het mee te spelen.
Ze kwam binnen met een hoop kabaal. En voor ik het wist zat ze ‘ploink’ naast me aan de bar.
Ik keek op en ze gaf me een zoen.
Ik gaf er drie terug. Dat waren er twee teveel.
Ze vroeg me hoe het is, en hoe het was en waarom dit en dat, zwaaide met haar tas en doei ze ging er weer vandoor.
De deur ging dicht.
De rust keerde weder.
Mijn ogen landden weer in het tijdschrift dat ik aan het lezen was.
En ik vroeg me af of zij of ik nou net het pand verlaten had.
update bericht 8 april: Sorry! de film is zo vaak bekeken, dat ie kapot is…… Er wordt aan een nieuwe versie gewerkt, maar de prul hieronder geeft toch nog een idee….
oorspronkelijk bericht:
Door onze ruzie met You Tube hebben we zo moeten schaven aan het formaat, dat dit helaas de beste kwaliteit van het filmpje is die we op ‘t moment op het internet kunnen zetten. Maar daarmee is het niet minder belangrijk!
Voor een scherpe versie mag je ’s bij me thuis komen kijken!
…en let vooral goed op het rekeningnummer.
Ik sms de lovedoctor:
“Dat lijstje van jou, dat geldt zeker ook in dronken toestand he? Ja dat dacht ik al. In dat geval heb k ernstig gezondigd, maar t vandaag ook weer redelijk goed opgelost.”
De lovedoctor belt, maar tegen die tijd sta ik al lang in de V&D en kan ik dus niet praten, en vertel in steno mijn verhaal.
De volgende dag smst de lovedoctor terug:
“En een dag later verbrak ook ik de regels. Ik heb alles gezegd en gevraagd wat ik al maanden op mn lever had.”
Zie je wel, regels suck. Je gaat je er alleen maar schuldig van voelen.
