RIEKSTER

eer februari 28, 2007

Het regende en het druilde en dus gingen we naar begraafplaatsen.
Eerst de ene, toen de andere.
We pikten ook een oorlogsbegraafplaats mee. 2617 Gesneuvelden liggen er, voornamelijk Canadezen. Aanhangers van het Christendom en een enkele Jood.
Hier en daar stond een vlaggetje, of een briefje bij een bloem. Verder alles hetzelfde, wat gek genoeg elk graf juist zijn eigen identiteit weer gaf.

Hoe liggen ze eigenlijk?
En liggen zie hier wel?

Na een tochtje met een ernstig gezicht, beetje lol, en een klokhuis in de hand wandelden we zonder antwoorden terug.
Even nog het deurtje open waar het bezoekersregister stond.
Blader, blader, R.I.P., bedankt.
En toen:

Jammer dat jullie dood zijn, maar knap dat jullie het hebben geprobeerd.

Ik proestte.
Om wat ik denk een hele oprechte eer.

home sweet home februari 27, 2007

Ik heb een tijdje in Shanghai gewoond. En toen ik wegging was het feest. Niet omdat ik wegging, maar gewoon, omdat er weer een reden voor was. Als afscheidscadeau kreeg ik van een vriendin een t-shirt dat ze tot pyjama had gebombardeerd. Donkerblauw met het kengetal van Shanghai erop en ik zou hem pas aan mogen als ik met de liefde van mijn leven in bed lag, vertelde ze erbij.
Daar heb ik me maar niet aan gehouden.

Van mijn twee flauwekulvrienden kreeg ik ook een t-shirt. Twee zelfs. Eentje was geel met de bling blingende tekst Try Girls Do It Better -wat een oppepper- en eentje met een foto van mezelf erop.
De meest gênante foto die ooit van me genomen is en die ziet er als volgt uit: Ik met een oranje t-shirt aan -het was Koninginnedag-, een oranje pet op -kan het erger-, mijn tong uit mijn mond en ik leun naar voren in een dronken-hoer-neem-me-nee-ik-maak-maar-een-grapje-pose.
Ik heb hem zojuist voor het eerst aangehad.
Als t-shirtje eronder.
En ik heb nog nooit zo gehoopt dat ik niet zou verongelukken, niet door mijn enkel zou gaan, niet op sterven na dood neer zou vallen of in een goot gevonden zou worden.

Thank god en ik was weer thuis.

ingehaald februari 26, 2007

Vlak voor het weekend begon, schreef ik alvast het stuk voor vandaag.
Leuk, en het ging over wasabinootjes. U weet wel. Van die Japanse.
Groen, net iets te scherp en je neus ontstopt ervan.
Maar toen ik op zaterdag jnnk ’s blog las, bleek het daar over sushi te gaan. Hmmm.
Dat is ook Japans.
Shit.
En ineens bleven mijn wasabi’s droevig bij de concepten staan.

samen februari 23, 2007

We lagen in bed.
Ik en Niemand.
Een discussie hadden we, want Niemand wilde slapen, maar ik vond het niet genoeg. Klaarwakker lag ik te staren naar het plafond en wachtte tot er iets gebeuren zou.

Ik hoorde een muis, die liep over het dak.

En terwijl ik wachtte, besefte ik dat dat het was.

tarot

Het zal toch niet waar wezen he, dacht ik nog vlak voordat ik de kaart trok.
Ik ben nu een beetje bang dat de astroloog al mijn gedachten heeft kunnen lezen. Of dat ze in elk geval in de sterren staan geschreven.
Dat hij in staat is om op slag alle kaarten te veranderen in die ene.
Want hoe kan het.
Hoe kan het.
Hoe kan het.

Op de vraag waar ik op dit moment het meest mee bezig ben in mijn leven, had mijn geweten het antwoord al gegeven. Maar voor het eerst waren ook de sterren het met me eens.
En ik trok ‘m.
Lovers.

Te bizar om niet aan toe te geven.

karakters februari 22, 2007

Aan mijn muur hangt een groot schilderij met daarop twee Chinese karakters. Ze verbeelden het begrip aarde. Maar met beide benen op de grond staan doen ze niet, ze zweven. Op het doek, naast elkaar, de ene iets hoger dan de ander.
Ze stijgen op en zouden zo rechtsboven uit de lijst naar de muur kunnen waaien.

Ze zouden natuurlijk in plaats van omhoog vliegen ook naar beneden kunnen vallen. Maar dat gaat tegen alle richtingsgevoel in. Daarnaast vind ik vallen niet zo’n aantrekkelijk idee aan mijn muur, dus lees ik het liever van de vrolijke kant.
En waaien ze met de wind mee naar boven.
Heerlijk, die vrijheid waarmee ze doen wat ze willen, terwijl ze zouden breken als ze werkelijk zouden vertrekken van daar waar ze zijn. En dus zullen ze blijven waar hun creator ze heeft neergezet. En het is goed zo.

nationalisme februari 21, 2007

Precies andersom was het ooit bedacht.
Om mensen bij elkaar te houden binnen oude en nieuwe staten, en ze een gevoel van gemeenschapszin te geven, werd nationalisme verzonnen. Een voor allen en allen voor een. Kijk, hier hebben we een vlag en iedereen binnen deze grens hoort bij elkaar. Een overeenkomst die op het positieve gevoel doelde. Wij zijn samen.
Aangeleerd of aangeboren, aangeleerd natuurlijk.
Nu wordt het gezien als iets negatiefs, nationalisme. Wij tegen de rest. Wij en zij, de binnen- en de buitenwereld, waarvan de laatste een boze is die ons niet wil erkennen en waartegen we tekeer moeten gaan. Kijk, hier is een vlag en daar hoor jij niet bij. Vechten voor de handhaving van grenzen, afbakening en afkeren tegen de anderen die niet-’wij’ zijn.
Globalisering, grenzen vervagen. En lokalisering, tegelijkertijd geven we ze oh zo scherp aan.

Dijk februari 20, 2007

We liepen door de uiterwaarden, waar ze foto’s van me nam. Een beetje ongemakkelijk voelde ik me, want we waren niet alleen. Maar leuk vond ik het wel. Of ik me even om wilde draaien, of ik even in de lens wilde kijken en of ik even door mijn knieën wilde gaan. Dat laatste deed ik niet, dat mocht en we aten een mandarijn.

Op de terugweg kwamen we mensen tegen en daarvan waren er opvallend veel jong en vrouw. Ze liepen en fietsten op de dijk en aan menig houding kon ik zien dat er vast weer een feestje was geweest. En er was blijkbaar weer een hoop uit te praten.
Want als je ergens de lucht van gisterenavond klaart, even een frisse neus haalt, of de sleur vervangt door sleur, dan is het daar.
Dikes on bikes.
Op een zondag waarop het weer weer tegenviel en de ruzie niet meeviel.
Weer een sessie op de dijk dan maar.
En ik was blij dat wij gewoon lekker foto’s hadden gemaakt.

kroket of kaviaar februari 19, 2007

Ik weet wel dat jij ook graag niet meer alleen zou willen zijn, zei ze. Net zoals die en die en die en die en die. Ookal ontkennen zij het ook. Of het staat bovenaan de prioriteitenlijst en ze praten nergens anders meer over. Ik vind het zo zielig voor jullie, maar ik denk dat ik er weinig aan kan doen.
Maar ik gun het je wel hoor. Echt.

Met minder genoegen nemen dan maar?
Het meisje dat op dinsdag het bier schenkt heeft daar iets zinnigs over te zeggen.

Ik hou best van kroketten. Maar ga toch echt voor de kaviaar.

oud februari 17, 2007

Drie echte kaarten, een e-kaart en een sms had hij gehad. Allemaal zonder toekomstperspectief, want hij hield niet van mensen die achter hem aanliepen. In plaats van zich met zijn aanbidders bezig te houden, ging hij daarom met een echte Valentijn op stap. Een vriend van hem die zeven jaar jonger was, maar wat doet dat er toe.

Een beetje doet het er toe. Toen ik zelf negentien was, had ik ook veel vrienden van halverwege de twintig. Leuk was dat, maar heel bijzonder vond ik het niet.
Het liep gewoon zo.
Af en toe vroeg ik of ik niet te jong voor ze was. Nee, zeiden ze dan, want ik gedroeg me veel ouder dan ik zelf dacht. Ik hoopte dan maar dat die trend niet zo blijven zou en ik maakte me zorgen over hoe het straks zou zijn. Zo halverwege de twintig wilde ik wel weer jonger worden, want na de dertig ben je definitief oud.

Nu het zover is – ik ken het moment van 25+ – heb ik zelf vrienden die jonger zijn. En begrijp ik dat dat kan.
Die oudere vrienden zijn er ook nog steeds. Zij denken dat ik hun jong houd. Maar niets is minder waar.
Want we kruipen met z’n allen langzaam naar andere tijden.
Tijden waarvan we ooit zeiden dat we die zouden proberen te vermijden.