RIEKSTER

oplossing januari 31, 2007

We zaten in het café want we hadden een probleem met elkaar. En omdat we er niet uitkwamen vroegen we ons af of de oplossing misschien per ongeluk van tafel was geveegd. En dus op de grond lag.
Ik keek, maar vond hem niet. Ook achter de bar had niemand wat gezien. Er kwam geen aap uit de mouw en geen konijn uit een hoed. En toen we alle opties hadden gehad, besloten we maar dat er misschien geen oplossing was.
Dat biedt ineens heel veel mogelijkheden.
En terwijl we zwijgend wachtten op resultaat, keken we elkaar aan, en was ineens een begin van iets nieuws gemaakt.

joepie januari 30, 2007

Oen. Zei ze en we moesten beide lachen. Oelewapper vonden we ook gaaf. En de volgende dag vroeg iemand of ik met de wagen ging. Goed woord, wagen.
Bolwerken vonden we vreselijk, maar die konden we ook niet zomaar wegdoen.
Toppie daarentegen mocht zo bij het oud vuil. ‘Je ding doen’ ook. Maar dat had meer te maken met alle andere mensen die het al eindeloos vaak zeggen.
Sommige woorden hebben het. En andere niet.
En pardoes kwam ik een bedrijf tegen met een naam dat van mij als een nieuw woord in de Van Dale zou mogen: U-pi. (En spreek dat eerste deel dan uit in het Engels.)
Toppie woord.

Jip en Janneke januari 29, 2007

Sinds tijden, jaren, had ik het boek weer in mijn handen. Dat grote, van A3-formaat. Daar stonden de iconen van mijn jeugd, mijn kind zijn, in hun eenvoud, zwart op wit. Jip en Janneke en af en toe die Tekkel en die poes erbij. Jip en Takkie, Janneke en Siepie.

Ze hebben ook een website. Maar dat voelt net als oma die wel weet hoe ze met een mobiele telefoon moet omgaan. Als Jip en Janneke zich nog afvragen of de zomer dood kan gaan, en als bladeren nog blaren heten, wat moeten ze dan met internet. The double J hoort niet te veranderen of te pimpen. Nee, Jip en Janneke doen aan dingen als:

‘Dat heeft de zon gedaan’

‘De vogels eten de kersen op’

‘Heel veel ijsjes’

en

‘Aap, zebra en nog meer’.

En nog 47 andere verhaaltjes. Schitterend.

oorlog januari 26, 2007

Toen ik vanmorgen mijn koffie in een al gebruikt kopje inschonk, zag ik hem ineens weer voor me staan. Die jongen die zijn koffiefilters hergebruikte. Niet omdat hij het zonde vond van het filter of de koffie. Maar omdat hij zichzelf niets nieuws gunde.
Dat was ie niet waard.
Het was een schrijver, maar in zijn hele doen en laten was hij de militair die ooit naar een oorlogsgebied was geweest en daar lijken aan bomen had zien hangen. Vrouwen met wapens in de berm, dode kinderen en open wonden. En hij als blauwhelm die niets mocht doen.
Na zijn dienst bleef hij maandenlang binnen. En op een keiharde rotstoel schreef hij zijn verhalen, liedjes en af en toe wat poëzie. Hij speelde ook muziek. Hele dagen kon hij drummen tot de vellen aan zijn handen hingen.
Want dat had ie verdiend.
Iemand won. Maar als je naar hem keek, was in de ogen van deze jongen geen winst van een oorlog, maar slechts wanhoop en verlies te zien.

legitimeren januari 25, 2007

De Postbank heeft mij er vandaag voor de tweede keer aan herinnerd dat ik me wettelijk bij ze moet melden. Dat vind ik al een rare kreet, ‘wettelijk melden’, maargoed.
De eerste keer was een paar maanden geleden, de tweede keer dus vandaag. En nu vind ik het jammer dat ze mij blijkbaar niet over het hoofd zien. Niet dat ik denk dat er daadwerkelijk iemand is die weet dat ik me nog niet wettelijk heb gemeld. Dat staat alleen in de computer en op een brief die naar mij is verstuurd. Maar er komt natuurlijk een moment dat er wel daadwerkelijk iemand is die met mij aan de gang gaat. Ik ben benieuwd wanneer dat is. En wat er dan gebeurt, als ik niet ga. Komt iemand controleren of ik eigenlijk wel besta? Krijg ik een computerverstuurde boete? Moet ik – als ik het heel bont maak – naar het gevang?
Wanneer zou ik mogen kiezen? En wat zou die keuze dan zijn? “Mevrouw, u mag kiezen; of u komt zich vandaag bij ons legitimeren, of ….. ”
Wanneer zou het moment komen dat iemand zegt: “Nee, het feit dat wij allang hebben gezien dat u het bent, dat geldt niet meer. Die fase zijn wij allang gepasseerd”?
Het is jammer dat je je toekomst ermee vergooid, met dit soort grapjes. Anders was ik echt nooit vanmiddag gegaan.

trauma januari 24, 2007

We waren het er over eens dat iedereen recht heeft op zijn eigen trauma.
Het was een verjaardag waarbij het eens een keertje ergens over ging. Van de achterbuurvrouw die uit haar huis was gezet kwamen we zomaar op principes – moet je er aan vasthouden of juist niet -, ouder worden en dingen zoals hetzelfde blijven en veranderen.
En zo ook trauma’s.
Iemand kwam met een verhaal over honden dat ik maar voor de helft heb gehoord en met geen mogelijkheid na zou kunnen vertellen.
Mijn moeder kan niet meer tegen alleenstaande buurmannen, ze had er ooit zo eentje die tussen de bosjes staat. En zo had iedereen wel een verhaal waarbij hij of zij met trots vertelde hoe je op het moment suprême met klotsende oksels nog kunt redden wat er te redden valt.
Ik had geen verhaal. Niet omdat ik geen trauma heb, maar omdat ik het niet wilde delen. Niemand heeft tenslotte iets te maken met de oorsprong van mijn angst voor muizen, de hekel die ik heb aan het inrijden op files – of juist het stoppen ervoor – of het geven van een voorstelling of een praatje voor de klas.
Ik ben een dieren- en kindervriend, assertief en de mensen moeten mij vooral zo blijven zien.
En terwijl ik in de auto zat naar huis en braaf achter een file aansloot, vroeg ik me af; valt een trauma eigenlijk onder vuile was?

natuur januari 23, 2007

Ik heb besloten dat ik me niet meer hoef te interesseren in de natuur. En dan heb ik het niet over het milieu, maar over zeg maar, biologie. Wat een opluchting dat ik nooit iets zal hoeven weten over het spierwitte meikevertje of waar meeuwen slapen – hoewel ik me over dat laatste nu ineens toch afvraag hoe dat eigenlijk zit.
Leuk ook dat ik me daarvoor in de plaats zonder me te schamen meer mag richten op dingen die ik wél leuk vind. Cultuur, asielzoekers, identiteitscrises. Hoewel, dat mensen daarvoor hun bed wel uitkomen begrijp ik nu ineens ook niet.
Dus dan lig ik straks in mijn graf, en dan heb ik nooit geweten wat er dan daadwerkelijk met me gebeurt. En door wie ik opgegeten wordt. Zou het uitmaken? Hm, misschien ook maar cremeren dan.

lifestyle januari 22, 2007

Ik vond het Viva, hij Opzij. Of eigenlijk, zo zei hij, vond hij het schattig. Mijn nieuwe roze sjaal met bijpassende wollen wantjes. Nu vind ik de Opzij en schattig juist niet bij elkaar passen en aangezien iedereen wel weet wat schattig inhoudt, hou ik het er maar op dat hij een verkeerd beeld heeft van de Opzij.
Maar of het nou Viva is of Opzij, op het moment dat ik dat roep als zijnde een lifestyle, moet dat vooral niet serieus zijn. Gek was het dus om er achter te komen dat ik mezelf tegen de Opzij stond te verdedigen door te zeggen dat ik veel meer Viva ben. Voor ik het wist stond ik te roepen dat ik geel met groen ook best leuk vind en dat ik mijn eigen fotolijstjes verf. En – het allerergst van alles – dat dat niet betekende dat ik daarmee ook voor de Flair pleit.
Daar ging ik, jarenlang mijn best gedaan, maar nu is het over en uit. Ik koop één keer een roze sjaal en niemand gelooft meer in mij en de combinatie met HP/De Tijd.

andere mensen januari 21, 2007

Ik had zomaar allemaal nieuwe mensen ontmoet en toen ik naar huis liep realiseerde ik me pas dat dat leuk was.
We hadden ieder voor zich een concert bezocht van een opkomend talent, wat ook meteen onze enige overeenkomst was. Na afloop was er een toegift en niemand die echt naar huis wilde gaan. Dus we dronken wat, en nog wat meer, en het duurde maar en het duurde. En nadat de mensen van de zaal het licht eerst helemaal aan en daarna helemaal uit hadden gedaan, kropen de achterblijvers bij elkaar en via de artiestenuitgang belandden we met z’n allen in het café.
Er was iemand uit Amerika – die was schijnbaar speciaal – en die vond ik gaaf. Er was een familielid van het talent, haar vriendin en iemand waar ik na een uur praten niet meer aan kon vragen wat ze deed, noch wat haar naam was. En we werden gefilmd, die camera bleef maar aan.

We hingen tot twee uur aan de bar. Ik wist dat ik ze daarna nooit meer zou zien en dat maakte dat niets hoefde. Niets hoog te houden, niets naar beneden te halen, geen pogingen tot meer of minder dan wat het was.
Heerlijk, werkte de wereld maar iets vaker zoals dat.

snacken januari 19, 2007

Ik vind mezelf best modern, maar toch ben ik vaak tegen nieuwe dingen. Een gps-systeem, nieuwe ringtone, een hippere computer, meestal ben ik de laatste die iets heeft. Of eigenlijk toegeeft. Verandering kan wat mij betreft niet traag genoeg gaan.

Wat ik wel meteen fantastisch vond was een nieuw woord dat ik een paar jaar geleden tegenkwam. McDonaldisering. En nog zo een: Cocacolonisatie. Geweldig. Japanners die bij McDonalds met hun handen staan te eten. Een aantal jaren geleden ondenkbaar en nu een normaal beeld. Niet de McDonalds is raar, maar het staan en het eten met de handen. Dat kon vroeger echt niet, toen lag je nog, met je schoenen uit en at je met stokjes.
Coca-Cola dan. Misschien is Noord-Korea wel het enige land ter wereld dat geen Coca-Cola binnen haar landsgrenzen heeft. Ook niet illegaal. Een pure cultuur, zonder beïnvloeding van buitenaf. Veel beter, zegt mister Kim. Want het eten van een hamburger en het drinken van cola is niet alleen tegen alle principes van Sonja Bakker, het is onmiskenbaar het steunen van de verspreiding van de Yankee consumptiecultuur over onze aardbol. En dus narigheid. Nee inderdaad. Dan doet Noord-Korea het stukken beter.