Stilte september 23, 2006
Toen ik het eenmaal wist kon ik er niet omheen erover te beginnen zodra ik haar weer zag. Mensen kunnen hun talenten blijkbaar erg goed voor zichzelf houden, want dat het zes jaar duurde voordat ik erachter kwam dat ze ontzettend goed gitaar kan spelen, vatte ik bijna op als een belediging.
Ik hoorde het toevallig van iemand in het café die hem van haar had geleend. Ze had even een stukje voorgedaan en het publiek was achterover gevallen van verbazing. Ik ken haar inmiddels een tijdje, en ook best goed zegt ze me regelmatig, maar dit had ze me nog nooit verteld. Eerlijk gezegd wist ik zelfs niet eens dat ze een gitaar bezat, die had ze blijkbaar met haar talent op zolder verstopt, zonder de intentie te hebben ze ooit nog zonder goede reden tevoorschijn te halen. Die goede reden kwam, en daarmee werden ook haar kwaliteiten weer opnieuw aan de openbaarheid vertoond. Voor kort helaas, maar hopelijk meegegeven toen hij meeging in de auto naar een nieuw adres.
Naar die gitaar heeft ze niet meer omgekeken en nooit meer naar gevraagd. Alsof hij er nooit was geweest werd hij niet gemist, alsof ze het nooit had gekund werd er weer niet gespeeld.
Soms lijkt het alsof je alles van iemand weet. Een prachtige gedachte, maar een illlusie. Ik weet wat zij wil dat ik weet, wat zij kiest met me te delen. En sommige dingen gedijen beter in de stilte. Tot het tijd wordt om ze daar weer uit te halen. En wat wanneer is, dat heeft alleen zij in de hand.